YÜCEL TANYERİ

Ben, Yücel Tanyeri
Duydum ki merak ediyormuşsunuz,
Hususi hayatımı,
Anlatayım:
Evvela hekimim, yani
Büyücü falan değilim.
Burnum var, kulağım var,
Pek biçimli olmamakla beraber.
Lojmanda otururum,
Üniversitede çalışırım.
Ne başımda bulut gezdiririm,
Ne sırtımda mühr-ü nübüvvet.
Ne İngiliz kralı kadar
Mütevaziyim,
Ne de Celâl Bayar'ın
Sabık ahır uşağı gibi aristokrat.
Ispanağı çok severim
Puf böreğine hele
Biterim
Malda mülkte gözüm yoktur.
Vallahi yoktur.
Orhan Veli ile Melih Cevdet'tir
En sevdiğim şairler.
Bir kızım vardır,
İki de torunum pek muteber;
İsmini söyleyemem
Çiçekle uğraşanlar bulsun.
Ehemmiyetsiz şeylerle de uğraşırım,
Ne bileyim,
Belki daha bin bir huyum vardır.
Amma ne lüzum var hepsini sıralamaya.
Onlar da bunlara benzer...


Beni, benden iyi anlatan Orhan Veli'ye teşekkürlerimle...

13 Ocak 2012 Cuma

MADEN TREN İSTASYONU...


Kara Tren gecikir, belki hiç gelmez
Dağlarda salınır da derdimi bilmez
Dumanın savurur, halimi görmez
Gam dolar yüreğim gözyaşım dinmez…

...............

3 yaşımda çekilmiş üç tane fotoğrafım vardır.
Üçü de Maden ilçesinde çekilmiştir.
Elazığ’ın Maden kazasında.
Babamın Maden'deki PTT Memurluğu sırasında…

1949 senesinde çekilmiştir.
Bunlardan iki tanesi.
Ayrı ayrı zamanlarda.
Maden Tren İstasyonu'nda...

Birisi beyaz bir atın terkisinde.
Bir atlı posta dağıtıcısı ile.
Diğeri resmî bir karşılama töreninde.
Babamın hemen önünde...

Başlangıç yeridir, Maden tren istasyonu.
Ergani-Diyarbakır arasında yapılan.
Güneydoğu'daki ilk demiryolu hattının.
Cumhuriyet döneminde...

Türk bilgisi, sermayesi, müteahhidi.
Türk mühendisi ve işçisi ile yapılmış.
10 Ağustos 1934’te açılmıştır.
Maden Tren istasyonu

Bu istasyonda inmiş saat 14.10’da.
Atatürk’ümüz.
15 Kasım 1937’de.
Ve teşrif etmiştir Maden’i…

Ben de bir süre yaşamışımdır burada.
Maden kasabasında.
3-4 yaşımda.
1949 yılında...

61 yıl aradan sonra.
İlk kez gittim ben de.
Maden tren istasyonuna.
Geçen yılın Eylül ayında…

Şirin mi şirin, minik bir istasyondu.
Ama kimsecikler yoktu, bomboştu.
İstasyon Şefi Servet Alkan.
Ve bir koruma görevlisi dışında…

Uzun süre bu iki can’la oturduk.
Çayımızı içtik, kara üzümümüzü yedik.
Uzun uzun konuştuk.
Geçmiş günleri andık…

Maden üretilmiyor.
Şimdilerde Maden ilçesinde.
Ulaşım da yapılmıyor artık.
Maden istasyonda

Ama istasyon bakımlı.
İstasyon temiz.
Etraf pırıl pırıl.
Her yer gıcır gıcır…

Maden istasyonu bekler gibi.
Sanki hemen gelecekmiş gibi.
Yollarını gözler gibi.
Artık mazide kalmış olan Maden’in trenini…


Maden İstasyonu Fotoğraflarım:
http://picasaweb.google.com/105371707000908378020/MadenIstasyonu#5696368316716135394

.