YÜCEL TANYERİ

Ben, Yücel Tanyeri
Duydum ki merak ediyormuşsunuz,
Hususi hayatımı,
Anlatayım:
Evvela hekimim, yani
Büyücü falan değilim.
Burnum var, kulağım var,
Pek biçimli olmamakla beraber.
Lojmanda otururum,
Üniversitede çalışırım.
Ne başımda bulut gezdiririm,
Ne sırtımda mühr-ü nübüvvet.
Ne İngiliz kralı kadar
Mütevaziyim,
Ne de Celâl Bayar'ın
Sabık ahır uşağı gibi aristokrat.
Ispanağı çok severim
Puf böreğine hele
Biterim
Malda mülkte gözüm yoktur.
Vallahi yoktur.
Orhan Veli ile Melih Cevdet'tir
En sevdiğim şairler.
Bir kızım vardır,
İki de torunum pek muteber;
İsmini söyleyemem
Çiçekle uğraşanlar bulsun.
Ehemmiyetsiz şeylerle de uğraşırım,
Ne bileyim,
Belki daha bin bir huyum vardır.
Amma ne lüzum var hepsini sıralamaya.
Onlar da bunlara benzer...


Beni, benden iyi anlatan Orhan Veli'ye teşekkürlerimle...

22 Haziran 2018 Cuma

THYATEİRA...



Thyateira yazılır.
Tiyatira diye okunur.
Tiyatro ile hiç ilişkisi yoktur.
Günümüzdeki Akhisar'ın antik dönemdeki ismidir...

Pelopia isimli.
Eski bir Yunan kenti.
Üzerine Büyük İskender'in komutanı.
Nikator tarafından İÖ 281'de kurulmuştur...

Lidya ülkesinin.
Ve Pergamon Krallığının.
Helen ve Roma dönemlerinin.
Önemli yerleşim yerlerinden biridir...

Hıristiyanlığın yayılma döneminde.
Aziz Pavlus tarafından.
Batı Anadolu'da kurulan.
İlk 7 kiliseden birisi buradadır...

Diğer 6 kilise ise bulunmakta.
Efes'de, Bergama'da.
Smyrna (İzmir) ve Sart'da.
Philadelphia (Alaşehir) ve Laodicea'da...

Hz. İsa'nın.
"Allahın oğlu" olduğu.
Sözünün kullanıldığı.
İlk yer Thyateira'dır...

Antik dönemlerde.
Oldukça büyük ve görkemli.
Bir yerleşim yeriydi.
Thyateira kenti...

O dönemlerde.
Bergama ile Sardes kentlerini birleştiren.
Kral yolu üzerinde.
Olması zenginlik vermişti bu kente...

Tarihte ilk kez Lidyalılar.
Para'yı buldular.
Para da ilk defa.
Kullanıldı burada, Thyateira'da...

Lidya Kralı Kroissos zamanında.
En parlak günlerini yaşar Thyateira.
13. yy'da Arap akınlarıyla.
Thyateira uğrar büyük zararlara...

Günümüzde büyük bir kaza.
Çok gelişmiş Sanayi yatırımlarıyla. 
Üzüm, Zeytin ve Tütün tarımıyla.
Akhisar, 200 bin nüfusuyla...

Akhisar, aktif bir kent zamanımızda.
Otelleri, iş yerleri ve  modern yapılarıyla.
Kentin ortasında, apartmanlar arasında.
Thyateira'dan kalan küçük bir yıkıntı alanıyla...


Thyateira Fotoğraflarım:

.

2 Haziran 2018 Cumartesi

OVACIK...





Göçer gider Munzur dağı dumanı
Yavaş yavaş erir karın Ovacık
Çayır çimen olmuş bahar zamanı
Allı Turnaları gelir Ovacık...

...............

Ülkemizin birçok yerinde.
Çankırı'da, İzmir'de, Fethiye'de.
İstanbul'da, Karabük'te, Gebze'de.
İlçeler var Ovacık isminde...

Ama bunların içinde.
En güzeli belki de.
Doğasıyla, insanıyla Tunceli'de.
Munzur vadisi içinde...

Türkiye'de tek TKP'li Belediye.
Tunceli'nin Ovacık ilçesinde.
İşte bu Belediye.
Bir FotoMaraton düzenlemiş kendince...

"Gelin" demiş fotoğrafçılara.
"Gelin, tanış olalım"
"İşin kolay kılalım"
Barışı, kardeşliği, sevgiyi yayalım tüm vatana...

Gittik, gördük hem de çok sevdik.
Hem bu güzel yöreyi.
Hem Komünist Belediye Reisini.
Hem de Ovacık'lı tüm kardeşlerimizi...

Doğu-Batı doğrultusunda.
Muhteşem Munzur dağları arasında.
Masmavi Munzur nehri akan ortasında.
Ovacık, yemyeşil bir ova aslında...

Toplam 3000 nüfusuyla.
Ovacık, küçücük bir kasaba.
Tüm canlar burada.
Biri birini ismiyle tanımakta...

4 gün kaldık Ovacık'ta.
Sevgi ve dostluk ortamında.
Yurdun dört bir yanından gelen.
Fotoğraf sanatçılarıyla...

Gündüzleri yörenin güzellikleri keşfedildi.
Geceleri Fotoğraf Söyleşileri gerçekleştirildi.
Belediye Başkanı inanmazsınız her gece en erken geldi.
Arka sıralardan her gece tüm gösterileri ilgiyle izledi...

Ovacık Belediyesi'nin girişi.
İki taraflı bir Kütüphane sanki.
3 bin nüfusa, 10 bin kitabıyla.
Doğan Avcıoğlu'suyla, Lev Tolstoy'uyla...

Belediye Başkanı'nın odası da.
Belediye Meclisi toplantıları da.
Halka açık inadına.
Belediyenin mali tablosu da asılı duvarda...

Belediye Otobüsü ücretsiz burada.
Suyun tonu 50 kuruş Ovacık halkına.
Yoksul öğrenciye burs da burada.
İşsizlere tarım imkânı da Ovacık'da...

Her neyse.
Komünizm propagandası.
Yapmayalım şimdi burada.
Önümüz kış ne de olsa !..

Ovacık'ın doğal güzellikleri de.
Anlatmayla bitmez gerçekte.
Dağlarıyla, kuşlarıyla, dereleriyle.
Yaylalarıyla, meralarıyla, çiçekleriyle...

Fırat'ın en önemli kolu.
Munzur suyu.
Çıkıyor buradan.
Ovacık'tan, Munzur dağlarından...

Bembeyaz kaynaklar, çağlayanlar.
Masmavi, tertemiz sular Gözeler'de.
Ovacık'a 15 km mesafede.
Cennet gibi yemyeşil bir yerde...

Bir su kaynağı Munzur Baba gözeleri.
Hayat veren Ziyaret deresine.
Burası, Alevî kardeşlerimizce.
Kutsal kabul edilen bir ziyaret merkezi de...

Mercan Vadisi bir başka doğa güzelliği.
Mavi köpüklü suyu, turuncu gelincikleri.
Solda Haramintepe 3250 m yüksekliği.
Gidebildiğimiz en uç nokta Şahverdi...

Dünyanın belki de en güzel ayranı burada.
Koca bardak bir Türk lirası yalnızca.
Bozuk paran yoksa.
Üretici canımızın ikramı o da...

Ovacık'ın ne başarılı Belediye Başkanı.
Ne de inanılmaz dağları, suları, doğası.
Ovacık ve çevresinin en önemli varlığı.
İnsanı ve canları...

Ovacık'ın tüm güzelliği.
Buluşmuş tüm insanlarıyla.
Berrak suları kadar temiz, sevecen.
Yüce dağları kadar gururlu halkıyla...

Bir toplum bu kadar mı içten.
Bu kadar mı sevgi dolu olur.
Bu kadar mı konuksever.
Bu kadar mı hoşgörülü olur...

FotoMaraton'a katılan.
Fotoğraf sanatçısı arkadaşımız.
Metin Savaş Güleç kardeşimiz.
Ordu'dan gelmiş, yazmış:

Bazı insanları sebepsiz seversin.
Bazılarına bin sebep arar, yine sevemezsin.
Biz Ovacığı sebepsiz sevdik.
Dağda, bayırda ışık kollarken.
Karşımıza samimiyet çıktı.
Tenha bir köye girdik, hoşgörü çıktı.
Bir damın altında çay ikram edildi.
Sonunda keder çıktı, dram çıktı.
Hepimiz bu ülkenin çocuklarıyız.
Kader birliği yaptığımız bu topraklarda,
Neden keder birliği yapmayalım ki!..

Ali Haydar Güçlü'nün.
"Özlerim Seni Ovacık" türküsünün.
Dizeleriyle başlamıştık yazımıza.
Bitirelim yine ayni türküyle:

Gözümde tütüyor o ak gözelerin
Munzur Baba sende kaldı tüm dileğim
Bırakıp gideyim varmıyor elim
Her zaman özlerim seni Ovacık...
          

Ovacık Fotoğraflarım:
https://photos.google.com/share/AF1QipNAJ3DBv19Q4GC9r6T8ISSOOJK8Fr1fVGIQBZPg1gTZ5nSopUwF1mJqTovqP1bciQ/photo/AF1QipNfE5h78dELjSttM0is3u_lhjKWD-PR-QL37RIZ?key=TUlxQjV4MENiUUZ1a1Fod0ZQSG1WZ09hamg1VnNR


.

21 Mayıs 2018 Pazartesi

PARŞÖMEN...




Pergamini veya Pergamos; Bergama demek Yunanca'da.
Per-gamun Arapça'da, Pergament Rusça ve Almanca'da.
Parchement İngilizce'de, Pergamino İspanyolca'da.
Pergamena İtalyanca ve Parchemin Fransızca'da...

Membrana deri anlamında.
Membrana Pergamena. 
Veya Charta Pergamena.
Pergament, Perchament de parşömen demek aslında...

Parşömen kağıdının yapımına.
Başlanmış Bergama'da.
MÖ 190 yılında.
Bergama Kralı II. Eumenes zamanında...

Antik çağlarda.
İsa'dan önceki yıllarda.
İki önemli Kütüphane vardı dünyada.
Biri İskenderiye'de, diğeri Bergama'da...

Parşömen ile ilgili hikâye.
Dayanıyor Milat'tan öncelere.
Mısır Firavunu ile.
Bergama Kralı arasındaki rekabete...

Papirüs, Nil nehri kökenli
Cyperus papyrus isminde bir bitki.
Eski Mısırlıların üzerine yazı yazdıkları.
Daha sonra Yunan ve Romalıların kullandığı...

İskenderiye Kütüphanesi'nde.
Tüm belgeler yazılıyordu Papirüs'lere.
Tabii Bergama Kütüphanesi de.
Kullanıyordu Papirüs'ü büyük ölçüde...

Mısır Kralı Epiphane'nin.
MÖ 200'lerde.
Bergama'ya Papirus sevkini engellemesiyle.
Bergamalılar başladılar farklı yöntemleri denemeye...

Bergama Kütüphanesi papirüssüz kalmıştı.
II. Eumenes, Bergama Kralı.
İstemişti yeni bir yöntem bulunmasını.
Yazıların onun üzerine yazılmasını...

Bergama Kütüphanesi Müdürü Krates.
Ve Bergamalılar oğlak derisini soydular.
Kıllarından arındırıp, gerip, inceltip kuruttular.
Sonunda Perchament'i buldular...

Bergama Kütüphanesi.
Zamanla keçi derisi.
El yazması kitaplarla büyüdü, gelişti.
Parşömen de giderek değerlendi...

Parşömen 7. yy'ın sonunda.
Başlandı geniş biçimde kullanılmaya.
15. yy'a kadar da.
Yazılar yazıldı Parşömen'e tüm dünyada...

Parşömen işinde çalışan kişilere.
"Pergaminari" denilmekteydi.
Parşömen, daha nitelikliydi.
Papirüs'e göre çok daha kullanışlıydı...

Papirüs rulo halinde kullanılmalıydı.
Dayanıklı değildi.
Bükülemiyordu, kırılamıyordu.
İki tarafına birden yazı yazılamıyordu...

Parşömen ise oldukça dayanıklıydı.
Kolay kolay yırtılmıyordu.
İki tarafına yazı yazılabiliyordu.
Yazılanlar gözü yormuyordu...

Parşömen üretimi zordu, yetersizdi.
Ancak, papirüs'e oranla çok nitelikliydi.
1500 yıl kullanıldı beğeniyle.
Onun da önemi kalmadı kağıt'ın geliştirilmesiyle...

500 yıldır kağıt kullanılıyor her yerde.
Kitaplarda, defterlerde.
Unutulup gitti Parşömen üretimi bir yerlerde.
Kimse kullanmıyor artık Parşömen'i günümüzde...

500 yıl aradan sonra.
Parşömen yapımına.
Yeniden başlandı Bergama'da.
İsmail Araç adında bir deri ustasınca...

İsmail Araç.
Son Deri Ustası'ydı.
Bergama'lıydı.
Yılların karatabağı'ydı...

İki yıl önceki bir yazımda.
Bu emek ustasını anlatmıştım.
60 yıllık uğraşısını.
Dile getirmeye çalışmıştım:
http://yucel-tanyeri.blogspot.com.tr/2016/01/son-karatabak.html

İşte bu İsmail Araç usta Bergama'da.
Nesrin Ermiş ve Demet Sağlam Tokbay adında.
Öğretti mesleğinin inceliklerini iki kadına.
Tam iki yılda...

İsmail Usta.
Bu iki genç hanımla.
Çalıştı tozlar, kirler, kokular arasında.
Onlar da oldular birer deri ustası sonunda...

Bu iki hanım kardeşimiz.
Peştemal kuşandılar Bergama'da.
Törenle Bergama Arastası'nda.
Geçen sene ustalarının duasıyla...

Ve bunlar 21. yüzyılda.
Parşömenin icadından 2200 yıl sonra.
Başladılar Parşömen üretmeye Bergama'da .
Ayni yöntemlerle ve ayni inançla...


Bergama Parşömen yapımcıları ve Peştemal Kuşanma Töreni:
https://photos.google.com/share/AF1QipMMXEhghljCyen4eDsQpOMVrrj9RAFfyTX9WeB_dJ42_QGOASJiJ8Id2VJHRBAeew/photo/AF1QipMcXrPWbAgT57wf0AmOUsK-2u02imeXSE4cdXDt?key=Q1BfdTNVcmhrQ1Y2M0VlRzhjX1lmS0dWZ044NEdB&hl=tr

.

18 Mayıs 2018 Cuma

NEPAL'İN KUŞLARI...



İki yıl önce.
Bugünlerde.
Gezideydik Nepal'de.
Annapurna dağı çevresinde...

Zorlu bir Trekking yaptık.
Pokhara'dan yola çıktık.
NayapulUlleri ve Ghorepani'ye vardık.
Poonhill'e tırmandık...

3210 m yükseklikte.
Çıktık Poonhill zirvesine.
7-8 bin metre yükseklikte.
Himalayaları panoramik seyreylemeye...

Ardından geçtik inişe.
Tadapani'ye.
Yeşillikler, rhododendronlar içinde.
Vardık Ghandruk'ta Tibetliler köyüne...

Ghandruk'tan ayrıldık.
Saulibazar'a ulaştık.
Burada otomobile bindik.
Yeniden Pokhara'ya geldik...

Beş günde güzel bir yürüyüş rotası izledik.
Kâh indik, kâh çıktık.
Dere-tepe hep eğimli gittik.
Ormanlar geçtik, güzel yerler gördük...

Tüm bu gezdiğimiz yerleri.
İki yıl önceki.
Blog sayfalarımda.
Çalıştım sizlere anlatmaya...

Bu yürüyüşlerimiz sırasında.
Rastladık Nepal'in kuşlarına.
Hepsi biri birinden gösterişli.
Hepsi biri birinden renkli ve sevimli...

Kuş fotoğrafı çekmek.
Kuş avcılığı gibi zor bir emek.
Önce kuşu görebileceksin.
Sonra da onu ürkütmeyeceksin...

Avcıların nasıl etkili silahları varsa.
Fotoğrafçı da sahip olmalı iyi bir makinaya.
Avcılar nasıl gez-göz-arpacık yapıyorsa.
Vizör'ünden nişan alır Fotoğrafçı da...

Avcı nasıl kuşun göbeğine nişan alıyorsa.
Odaklanmalı kuşun tam gözüne Fotoğrafçı da. 
Avcı nasıl hızla tetiği çekiyorsa.
Fotoğrafçı da basmalı deklanşörüne hızla...

İşte tam bundan sonra.
Fark çıkar avcı ile fotoğrafçı arasında.
Birisi gönderirken kuşu sonsuzluğa.
Diğeri ise kaydeder onu sonsuza kadar bloğuna...


Nepal'den Kuş Fotoğraflarım:

12 Mayıs 2018 Cumartesi

ALS'PER KAYA...



Yazacaklarımı okumadan önce.
Alper Kaya'nın yaşam öyküsüne.
Ve onun 57 yıllık geçmişini öğrenmeye.
Hele bir izleyelim aşağıdaki videoyu dikkatle:

...............

Amiyotropik Lateral Skleroz.
Ya da baş harfleri ile.
ALS.
Bir Motor Nöron Hastalığı...

Vücudumuzdaki tüm adalelerin.
Hareket ettirilmesi için.
Emir getiren sinirlerin.
Yavaş yavaş yok olması hastalığıdır...

100 bin'de bir.
Sıklıkla görülür.
Yavaş ilerler.
Kaslar hareket kabiliyetini kaybeder...

Hastalığa tutulanlar.
Giderek güçsüz kalırlar.
Hareket edemezler.
Nefes alamazlar, yiyemezler, içemezler...

ALS, yalnızca hareketlerimizle ilgili.
Motor sinirleri.
Eritir, yavaş yavaş yok eder.
Sonuçta her çeşit kas hareketini engeller...

ALS, kas hareketlerinin dışında.
Beyin fonksiyonlarında.
Bilinçte ve düşünmede.
Yol açmaz herhangi bir değişikliğe...

Stephen Hawking'i herkes bilir.
ALS hastalığı için bilinen bir örnektir.
Hareketleri tümüyle kaybolan.
Ancak beyin fonksiyonları  normal olan...

Alper Kaya.
Çok başarılı bir Hekim aslında.
Uzmanlığı Göz Hastalıkları dalında.
Hastalığı başladı 1990 yılında...

Alper, çocukluğundan beri.
Müzikle uğraşıyordu.
Klasik Gitar çalıyordu.
Birçok gruplarla müzik yapıyordu...

Ancak hastalığı ilerlediğinde.
Adalelerini kullanamaz hale geldiğinde.
Solunum adaleleri de yetmezliğe girdiğinde.
Son verdi çok sevdiği müziğe...

Günümüzde solunum makinasına bağlı.
Alper'in hareketleri çok kısıtlı.
Yalnızca başını çok az hareket ettirebiliyor.
Güçlükle konuşabiliyor...

Sevgili Alper yakın tarihlerde.
Tanışıyor bir Bilgisayar Program yazılımcısı ile.
Barcelona'dan Zacharias Vamvakousis ile.
Birlikte çalışıyorlar Eye-Harp projesi üzerinde...

Eye-Harp programı.
Göz kontrollü bir müzik yazılımı.
Bilgisayarda görünen notalara, şekillere.
Hakim olabiliyorsunuz göz hareketleriyle...

Alper ve Zacharias kafa kafaya verdiler.
Program üzerinde çalıştılar, geliştirdiler.
Haydi bir Konser düzenleyelim dediler.
Dünyada ilk olsun istediler...

30 Nisan'da ALS/MNH Derneği öncülüğüyle.
Ahmet Adnan Saygun Sanat Merkezi'nde.
Bir ALS hastasının Dünya Prömiyeri'nde.
Alper Kaya çıktı seyircinin önüne...

Salon hınca hınç doluydu.
Bir tek boş yer yoktu.
Ayakta seyredenler de vardı.
Alper tekerlekli sandalyesiyle sahne aldı...

Eye-Harp programı eşliğinde.
Elektronik Flüt ve göz hareketleriyle.
Başladı Alper Konserine.
J.S. Bach'ın Air on G String suiti ile...

Derin bir sessizlikle.
İçten bir hayranlıkla.
Dinlenildi ilk parça.
Ve bir alkış tufanı koptu sonunda...

Ardından diğer dinletiler.
Alper'in kusursuz performansları.
Her seferinde ayakta dakikalarca alkışlanması.
Ve gözlerden dökülen yaşların saklanması...

Konserin başlığı.
"Nefes varsa, umut vardır"dı...

Alper, 20 yıldır ALS hastasıydı.
Hareketleri son derece kısıtlıydı.
Tekerlekli sandalyeye bağlıydı.
Solunum cihazına bağımlıydı...

Alper, 20 yıldır umutluydu.
Nefes bile alamıyordu.
Bir Dünya Prömiyeri'ne çıktı.
Hak ettiği alkışları yüreklerden aldı...

Teşekkürler Alper Kaya'ya.
Umut oldun tüm ALS hastalarına.
Nerede nefes varsa.
Umut da vardır orada...


Alper Kaya Konseri Fotoğrafları:
(fotoğraflar için sayın Vehbi Moğol'a teşekkür ediyorum)
https://photos.google.com/share/AF1QipMRCkJJUyfTukvZiKr_-Re8PZRuBxs04634WpasHlvtiXSdMYkkNpzc2Ifbz4wlPA/photo/AF1QipPfvi4zGTqkn1_I70TuS6Cq3G1TwbvrU_OK82oz?key=OUEzbkVwRlNUWHd4aWVGQkl4MlUyUm5BZDJHODhn


Alper Kaya, Air on G String:
https://theeyeharp.org/performances-of-users/


The Eye-Harp Programının tanıtımı:
https://theeyeharp.org/


Fark Yaratanlar: Alper Kaya:
https://vimeo.com/206408923

Alper'in Konser'inden video:
https://www.youtube.com/watch?v=sK_weHkgt6o&feature=youtu.be

.

30 Nisan 2018 Pazartesi

ÇOBAN HEYKELTRAŞ...



- 28 Nisan 2018 Cumartesi, Kozak Yaylası -

Mustafa Yılmaz.
Bergama'dan.
Bergama'ya 40 km uzaktan.
Kozak Yaylası'nın Çamavlu Köyü'nden...

Yaşı 80'e gelmiş.
Ama daha iş bitmemiş.
Yetimoğlu lakabıyla tanınır.
Heykelci Mustafa olarak bilinir...

8 yaşında, 1947 senesinde.
Çamavlu köyüne yıllığı 5 TL'ye.
Çobanlık yapmak üzere.
Evlâtlık olarak verilmiş...

18 yaşına geldiğinde.
Evden atmışlar dışarıya.
Sığınmış Ünzile kızın ana evine.
Çobanlığa devam etmişler birlikte...

Okuma-yazma'yı Ankara'da.
Askerlik yaptığı sırada.
Zırhlı Birlikler'de Etimesgut'da.
Öğrenmiş Ali Okulu'nda...

Diploma Töreni'nde.
Varmış Celal Bayar da.
Adnan Menderes de.
Amerikan Elçileri de...

Ünzile kızla evlenmişler.
Mutlu bir yuva kurmuşlar.
İki kız, iki oğul yapmışlar.
8 torun sahibi olmuşlar...

Köyde Çeşme başları.
Mezar taşları.
Yapmakla işe başlamış.
1990'dan beri de heykel yontmuş...

Kozak Yaylası'nda.
Fıstık Kozalağı kadar olmasa da.
Granit taş.
Çok bol buralarda...

Granit, yontması da. 
İşlemesi de.
Çok zor bir taş.
Daha doğrusu taş gibi bir taş... 

Buna rağmen.
Mehmet Yılmaz.
Yılmadan, üşenmeden.
Kaçınmıyor bu taşı işlemekten...

Çalışıyor, çabalıyor.
Bıkmadan, üşenmeden üretiyor.
Heykeller, desenler yapıyor.
Evinde, bahçesinde bunları sergiliyor...

Bu yeteneğini köyün çevresinde.
3-5 kişi biliyor.
Sergi filan açmıyor.
Felsefik sanatsal yorumlar yapmıyor...

Mustafa Yılmaz, mütevazi.
80 yaşında ve renkli.
Bir heykelci.
Sözün özeti...


Çoban Heykeltraş Fotoğraflarım:
.

16 Nisan 2018 Pazartesi

BİR KÖY ENSTİTÜSÜ ÖĞRENCİSİ...



İlyas Kalay.
1925 yılında.
Manisa'da.
Dünyaya geldi Demirci kazasında...

Kalaycılık dede mesleğiydi.
Soy ismi.
Oradan derlendi.
İlkokula Demirci'de gitti...

1938 senesinde.
Atatürk öldüğünde.
İlkokuldan birincilikle mezun oldu.
İçi okuma ateşiyle doluydu...

Ortaokul Simav'daydı.
Yaptırmak için kaydını.
13 yaşında 40 km uzağa.
Tek başına gitti Simav'a eşeğin sırtında...

Evrakları eşeğin heybesindeydi.
Domates koymuştu anneciği.
Eşeğin heybesine.
Acıktığında yesin diye...

Okul Müdürüne çıktı.
Müdür istedi Diplomasını.
Heybe içindeki domatesler ezilmişti yolda.
Ve zarar görmüştü Diploma...

Okul Müdürü Diplomayı kabul etmedi.
Demirci'ye dönmek gerekti.
Vakit gecikmişti.
İlyas, eşeğe binip geri dönecekti...

Gecenin zifiri karanlığında.
13 yaşında.
Eşeğin sırtında, korkuyla.
Gece yarısı döndü evine o soğukta...

Babası "nasibin yokmuş oğlum" dedi.
"Ya nalbant, ya da demirci".
"Olursun" diye yol gösterdi.
O da Dayısının yanında işe girdi...

O artık bir nalbant çırağıydı.
Arkadaşları Ortaokul'a başlamıştı.
Onları her gün şapkalarıyla görüyordu.
Ve bu duruma çok üzülüyordu...

Okul Öğretmenine gitti.
"Hocam, okumak istiyorum" dedi.
Kendisine bir okul bulmasını istedi.
Öğretmeni "peki" dedi...

Bir ay sonra Öğretmeni geldi.
Kızılçullu Köy Enstitüsü'nün.
Öğrenci alacağını söyledi.
"Orada sınava gir" dedi...

Çok sevindi.
Demirci'den İzmir'e yük kamyonu üzerinde gitti.
Sınavlara girdi.
1 Haziran 1940'da sınavı kazandı...

Kızılçullu'ya kaydını.
Müdür Zekeriya Tonguç yaptı.
Eski elbiseler çöpe atıldı.
Yeni elbise, çorap, havlu, iç çamaşırı dağıtıldı...

Hepsinin saçları kesildi.
Tümü önce hamama gönderildi.
Pijama ve terliği.
Yaşamında ilk kez burada gördü.

Okulda 300 kişi oldular.
6 şubeye ayırdılar.
Sınıflar karmaydı.
Kız-erkek ayni sınıftaydı...

Halk oyunları öğrendiler.
Çiftliklerde çalıştılar.
Bahçe ziraatı yaptılar, meyvecilik öğrendiler.
Arı ve tavukçuluk yapıp bal, yumurta ürettiler...

Her gün 8 saat eğitim yapılırdı. 
Cumartesi-Pazar arazide çalışılırdı.
Türkçe ve Edebiyata önem verilirdi.
Oyunlar, piyesler gerçekleştirilirdi...

Spor önemliydi.
Her sabah 2 saat spor çalışılırdı.
Halk oyunları oynanırdı.
Spor yarışmaları yapılırdı...

Her öğrenci en az bir müzik aleti çalardı.
Müzik, Matematik kadar önemliydi.
Öğretmenin, öğrencisiyle iletişimi.
Ancak Müzikle gerçekleşebilirdi...

Okulun zengin bir Kütüphanesi vardı.
Tüm Klasik eserler burada bulunurdu.
Yurt ve Dünya Dergisi gelirdi.
Her hafta bir gün Kitap tanıtım saatiydi...

İlyas Kalay, bu Okulda 4.5 yıl eğitim aldı.
II. Dünya Savaşı sıkıntılarını yaşadı.
1944'de Hırkalı İlkokulu'nda göreve başladı.
20 yıl Mecburi Hizmet yapacakdı...

29 yıl görev yaptı.
Birçok köyde çalıştı.
Öğretmenlikten başka.
Köylülerle, çiftçilerle yan yanaydı...

1950'lerde Köy Öğretmenler Derneği'ni kurdu.
1960'larda Salihli TÖS Şubesini örgütledi.
1970'lerde TÖB-DER'de çalıştı.
1969'da Kayseri'de canını zor kurtardı...

1973 yılında emekliye ayrıldı.
65 yaşında Ehliyet aldı.
66 yaşında Üniversite bitirdi.
Halk Eğitim Merkezinde Bilgisayar öğrendi...

İlyas Kalay, 90 yaşında.
Tam 3 kitaba.
Attı imza.
Üçü de eğitim konusunda...

3 gün önce.
Salihli'de.
Birlikteydik.
İlyas Öğretmenimizle...

1958 senesinde.
Salihli'de, aldığı 8000 TL krediyle.
Kendisinin bizzat yaptığı evinde.
Kütüphanesindeki kitaplarıyla birlikte...

O anlattı.
Biz dinledik.
Yazdıklarım bunların yalnızca kısa bir özeti.
Belki de ancak yüz binde birisi...

93 yaşındaki İlyas Kalay Öğretmen.
Cumhuriyetin yaktığı.
Aydınlanma ışığının.
Günümüzdeki canlı bir tanığı...


İlyas Kalay Fotoğraflarım:
.