YÜCEL TANYERİ

Ben, Yücel Tanyeri
Duydum ki merak ediyormuşsunuz,
Hususi hayatımı,
Anlatayım:
Evvela hekimim, yani
Büyücü falan değilim.
Burnum var, kulağım var,
Pek biçimli olmamakla beraber.
Lojmanda otururum,
Üniversitede çalışırım.
Ne başımda bulut gezdiririm,
Ne sırtımda mühr-ü nübüvvet.
Ne İngiliz kralı kadar
Mütevaziyim,
Ne de Celâl Bayar'ın
Sabık ahır uşağı gibi aristokrat.
Ispanağı çok severim
Puf böreğine hele
Biterim
Malda mülkte gözüm yoktur.
Vallahi yoktur.
Orhan Veli ile Melih Cevdet'tir
En sevdiğim şairler.
Bir kızım vardır,
İki de torunum pek muteber;
İsmini söyleyemem
Çiçekle uğraşanlar bulsun.
Ehemmiyetsiz şeylerle de uğraşırım,
Ne bileyim,
Belki daha bin bir huyum vardır.
Amma ne lüzum var hepsini sıralamaya.
Onlar da bunlara benzer...


Beni, benden iyi anlatan Orhan Veli'ye teşekkürlerimle...

21 Mayıs 2017 Pazar

OYUK FESTİVALİ...



Daha önceleri Barbaros Köyü'nü anlatmıştım.
Bu köyde yapılan Oyuk Festivali'ne değinmiştim.
Oyuk'un bir tarla korkuluğu olduğunu açıklamıştım.
Festival'in bu yıl Mayıs ayında yapılacağını söylemiştim.

İşte bu Festival.
2017 yılında.
19-20-21 Mayıs'ta.
Yapıldı Barbaros'ta...

Aylardır hazırlanıyorlar.
Barbaros'lular.
Bu Festival'e ve.
Sahip çıkmaya geleneklerine...

Yüzlerce oyuk hazırlanmış.
Güzel giysilerle bezenmiş.
Renklendirilmiş, süslenmiş.
Köyün dört bir yanına serpiştirilmiş...

Oyukların bir kısmı çok anlamlı.
Boyunlarında taşıyorlar bir mesajı.
Köylü deyimleriyle.
Anlayana birçok mesaj iletmekte...

Doğadan otlar toplanmış.
Yöresel yiyecekler hazırlanmış.
Köy ekmekleri kızartılmış.
Enva-i çeşit Reçeller yapılmış.

Çatkapı girip yediğiniz Çatkapı Evleri.
Hazır burada Gözleme'ler,  Körmen Köfte'leri.
Kulika'lar, Çalkama'lar, Damat Katmer'leri..
Ispanak Balıkları, Ekmek Börek'leri...

En güzel Oyuk yarışması.
En güzel Bahçe ve Avlu yarışması.
En güzel Yerel Lezzet yarışması.
En hızlı Süt Sağma yarışması...

Kırkyama Atölyeleri.
Çocuk Oyukları etkinlikleri.
Halk Müziği korosu.
Köy meydanında Halk oyunları...

Güler yüzlü, sevecen köylüler.
Memnun, mutlu şehirliler, kentliler.
Dostlukla, sevgiyle bu Bayram tatilinde.
Buluştular Barbaros köyünde...

Tarladaki Korkuluklar.
Ya da yöresel adıyla Oyuklar.
Kargaları kovsun diye yapılmışlar.
Bu kez binlerce insanı bir araya topladılar...

Oyuk Festivalinden Renkli görüntülerim:

.

14 Mayıs 2017 Pazar

KSK SPOR TARİHİ MÜZESİ...




Bir kahraman Havacı.
Şehidimizden almıştır adını.
Fazıl Bey sokağı.
Bilenler bilir Karşıyaka'yı...

Önceleri bir Levantenler sokağıdır burası.
İtalyanların yaşadığı bu sokağın daha önceki adı.
"Tenis sokağı".
Nedeni de buradaki evlerin bahçesindeki Tenis Kortları... 

Günümüzde numaralandırmışlar bu sokağı.
Maalesef, 1738 Sokak olmuş buranın yeni adı.
Önceleri bu sokakta Karşıyaka Tenis kortları.
Ve KSK Spor Kulübü Lokali vardı...

Eski zamanlarda.
Birçok köşk bulunurdu burada. 
Günümüz Karşıyaka'sında.
Yalnızca bu köşk kalmıştır bu sokakta...

Disidoro Köşkü.
Olarak bilinirdi bu yapı.
Cumhuriyet öncesinde.
İzmir'de...

1920'li yıllarda.
Başlanmış Disidoro Köşk'ünün inşasına.
Karşıyaka'da.
Bir Belçikalı Mimarca...

Disidoro Köşkü.
Bir dönümlük bahçe içinde.
380 m2 kapalı alanıyla birlikte.
2.5 katlı eski bir köşktür İzmir'de...

Disidoro Köşkü.
Köklü.
Ve de önemli.
Bir Levanten İtalyan ailenin evi...

Disidoro'lar uzun yıllar yaşıyorlar burada.
Fazıl Bey sokağı'nda.
Ama 1970'li yıllarda.
Boşaltıp, dönüyorlar yurtlarına...

Akıp geçen zaman içinde.
Disidoro Köşkü.
Tenis kortlu bahçesiyle birlikte.
Dönüşüyor bir harabeye...

2001 senesinde.
Satılıyor bu Köşk.
Harap ve bitap bir biçimde.
Dr. Bülent Zeren'e...

Başlanıyor restorasyonuna.
2001 yılında.
Onarımı tamamlanıyor.
Bir yıl zarfında...

2002 senesinde.
Restorasyon kategorisinde.
Lâyık görülüyor birincilik ödülüne.
İzmir Belediyesi'nce...

Bu Köşk şimdilerde.
Köşkün yeni sahibine.
Bir Ortopedi ve Spor Hekimi'ne.
Muayenehane görevi yapmakta Dr. Bülent Zeren'e...

Onartmakla.
Köşkü İzmir'e yeniden kazandırmakla.
Muayenehane olarak kullanmakla.
Kalmamış Dr. Bülent Zeren bu binada...

Bir zamanlar buralarda.
KSK Lokali'nin olduğu bu sokakta.
Ve bu nostaljik  binada.
Bir Müze oluşturmuş bu arada...

Alt katı Muayenehane.
Üst katı ise bir özel Müze.
Bir Spor Müzesi.
Karşıyaka Spor Tarihi'nin evi...

KSK kurulmuş 1912 senesinde.
Yeşil-Kırmızı renkleriyle.
Karşıyaka Muaresei Bedeniye Kulübü ismiyle.
Karşıyaka'da bir zeytin ağacının gölgesinde.
Kadızade Lütfü Bey'ce...

Ayni takım 1916-17 senesinde.
Kadızade Zühtü Bey ile Filistin'de.
Esir kampı Seydibeşer'de.
Devam etmiş kırmızı-yeşil renklerle...

Geçen 100 yılı aşkın sürede.
Futbol'a, Basketbol'a, İzciliğe.
Voleybol'a, Tenis'e, Yelken'e, Atletizm'e.
Ait birçok belge bu Müzede sergilenmekte...

Karşıyaka Spor Kulübü'nün.
Saygın geçmişini ve tarihini.
Bilgilerini, sayısız belgelerini.
İsterim bu güzel Müze'de görmenizi...


KSK Müzesi Fotoğraflarım: 
.

12 Mayıs 2017 Cuma

ODESA ARKEOLOJİ MÜZESİ...



Ukrayna'nın en eski.
Müzelerinden birisi.
Odesa Arkeoloji Müzesi.
Kuruluşu 1825 senesi...

Bir Merkez, Çerno More'nin.
Yani Karadeniz'in.
Antik tarihinin.
Ve bu tarihin belgelerinin...

160 bin'den fazla.
Obje yer almakta.
Bu tarihi mekânda.
Kuzey Karadeniz'in tarihi hakkında...

Eski Mısır, Yunan ve Roma kalıntıları.
Sikke ve madalyaları.
Tarihi objelerle.
Burada sergilenmekte...

50 bin'den fazla.
Eski Roma, Bizans ve Rus İmparatorluğu'na.
Ait paralar da Nümüzmatik bölümünde.
Gösterilmekte...

Müzenin önünde.
Büyük bir Laocoon Heykeli sergilenmekte.
Truva'lı Laocoon'un  bu eserde kendisini ve de.
İki oğlunu öldüren yılanla boğuşması simgelenmekte...

Arkeoloji Müzesi'nin hemen yanında.
Bir Heykel Müzesi daha yer almakta.
Daha küçük boyda çağdaş bronz heykeller burada.
Ziyaretçilerin ilgisine sunulmakta...


Odesa Arkeoloji Müzesi fotoğraflarım:
.

8 Mayıs 2017 Pazartesi

ODESA...



                                                  - Zhemchuzhina Cherno More -

Önceleri.
Küçük bir Tatar yerleşim yeri.
Sonrasında 1440 yılında.
Kırım Hanı Hacı Giray tarafından kurulmuş Odesa...

Kurucusu Hacı Bey nedeniyle.
Orijinal adı "Hacıbey" olarak kalmış uzun süre.
1792 senesinde Osmanlı egemenliğinin bitmesiyle.
"Odesa" olarak anılmaya başlamış yeni ismiyle...

1529-1792 yılları arasında.
260 yıllık bir aralıkta.
Osmanlı topraklarında.
Kalmış Odesa...

1794 yılında.
Rus İmparatoriçesi Katerina zamanında.
Yeni baştan yapılanmaya.
Başlamış Odesa...

19. yüzyılda.
Dördüncü büyük kentmiş Odesa.
Rus İmparatorluğu'nda.
Moskova, St. Petersburg ve Warşova'dan sonra...

Başlamış bu yıllarda.
Yeniden yapılanmaya.
Fransız ve İtalyan mimari etkisiyle.
Art Nouveau stiliyle...

"Zhemchuzhina Cherno More".
Ya da Türkçe tercümesiyle.
"Karadeniz'in İncisi" deyimiyle.
Odesa gerçekten güzel bir belde...

Önce, güzel bir liman kenti Odesa.
Karadeniz kıyısında.
1.5 milyona varan nüfusuyla.
Sokakları, binaları ve parklarıyla...

Dolaşıyorsunuz keyifle.
Yüzlerce heykelle birlikte.
200 yıllık binalar arasında.
Odesa'nın sokaklarında...

Rus Şiir ve Edebiyatı'nın kurucusu.
Sergei Pushkin burada yaşamış.
Dünyanın en iyi keman sanatcılarından
David Oistrakh burada doğmuş...

Neo-Barok stili bir bina.
Odesa'daki 1887 yapımı Opera.
Burası Milano'daki La Scala binasıyla.
Dünyadaki en iyi Opera binaları arasında...

Yönetmen Sergei Eisenstein'in filmi.
"Potemkin Zırhlısı" sinema eseri.
Ve filmin ismini aldığı Potemkin Merdivenleri.
Odesa'nın en önemli görülecek yeri...

Ancak biz gittiğimizde Odesa'ya.
Onarım vardı bu alanda.
Göremedik Potemkin Merdivenlerini bu nedenle.
Uzaktan olsa bile...

Tam gezemedik Odesa'yı haliyle.
Göremedik her yerini 2 günde.
Ama geleceğiz Potemkin Merdivenleri'ni görmeye.
Günün birinde elbette...


4 Mayıs 2017 Perşembe

KİEV'İN KİLİSELERİ...



% 70'i inananlardan oluşuyor Ukrayna'nın.
İnananların % 82'si Hristiyan.
Bunların da % 72'si Ortodoks.
% 9'u Protestan ve % 8 kadarı da Katolik...

Kiev'de dolaştığınızda.
Adım başında bir Manastır'a.
Veya bir Katedral'e.
Ya da rastlıyorsunuz bir Kilise'ye...

Bunlardan en önemlisi.
"Pechersk Lavra" yapılanması.
Lavra, manastır anlamında Rusça'da.
Pecherska, da mağara manasında...

Burası Rusya'nın ilk Manastırlarından.
Aziz Anthony adlı bir keşiş tarafından.
İlk kez bin yıl kadar önce kurulmuş.
Dinyeper nehrinin altında  bir mağarada...

Sonraki 800 yıl içinde.
Giderek gelişmiş, büyümüş.
Mağaraların üzerinde kiliseler oluşturulmuş.
Burası dinsel eğitim, kültür, sanat ve tıp merkezi olmuş...

Pechersk Lavra.
Dinyeper nehri'ne bakan bir yamaçta.
45 hektar bir alanda.
18 dinsel yapı bulundurmakta...

Burası Unesco Kültür Mirası kapsamında.
Tapınaklardan 6 tanesi yer altında.
Birçok Azizin mezarı da 800 m uzunluktaki.
Bu mağaralarda bozulmadan durmakta...

Önemli bir dinsel merkez burası.
Hristiyan dünyasınca.
45 milyon turist gelmiş buraya.
Hacı olmaya...

İkinci önemli yapı da.
Saint Sophia.
Yapılmış 11. yüzyılda.
Kiev'in tarihi bir alanında...

Burası da.
Unesco Kültür Mirası arasında.
Benzeri bir yapı aslında.
Bizdeki Ayasofya'ya...

Freskleri.
Ve mozaikleri.
Gerçekten çok görkemli.
İstanbul'daki Ayasofya'nın benzeri...

Gezmesi, görmesi.
Çok keyifli bu Kiliseyi.
Ama içerideki gözlemcileriyle
Fırsat verilmiyor tek kare fotoğraf çekmeye...


Kiev Kiliseleri Fotoğraflarım:
https://photos.google.com/share/AF1QipMK4udMn6Aie5XTZeCecjUTJrWq6Fq4X3c5V52XimcGi7eyLdu34fSZVuRYaa47wg/photo/AF1QipPXiY0bWJfwuBy9CyzAhCuwB3NRn1is62b9TAys?key=TmwzRzByLUJNNk14YnExcHd6dDNRbXZMZTgza3RR&hl=tr

.

30 Nisan 2017 Pazar

KİEV SAVAŞ MÜZESİ...



                Savaş, politikanın bir başka anlamda devamıdır...
                                                                         Carl von Clausewitz    


II. Dünya Savaşı sırasında.
Nazilerin işgaline uğramış Ukrayna.
1941-1943 yılları arasında.
Tam 35 ay boyunca...

20. yüzyılda.
En büyük askeri çatışmalara.
Şahit olmuş Ukrayna.
Savaşın doğu topraklarında...

Yalnızca Kiev'de bin fabrika.
Ve 6 bin bina.
Yıkılmış.
200 bin sivil ölmüş...

Çok kayıplar verilmiş.
Çok acı çekilmiş.
Çok gözyaşı dökülmüş.
Aradan epey zaman geçmiş...

Bu savaşın anıları yok olmasın istenmiş.
Kiev'in yüksek tepelerinden birisi seçilmiş.
25 dönümlük bir arazi belirlenmiş.
Ve burada Ulusal Savaş Müzesi inşa edilmiş...

Uzaktan dev bir heykel karşılıyor sizi.
Çelikten yapılmış "Ana Vatan" heykeli.
Yerden 102 m yükseklikte.
530 ton ağırlıkta ve çok görkemli...

Sağ elindeki kılıç 16 m uzunlukta.
9 ton ağırlıkta.
Sol elindeki koruyucu kalkan ise.
SSCB armalı ve 104 m2 büyüklükte...

Bu dev heykelin hemen altında.
Ukrayna'nın en büyük Müze binası bulunmakta.
3 katıyla.
Ve 16 ayrı salonuyla...

Savaş aletleri, kişisel eşyalar, bayraklar, fotoğraflar.
Belgeler, yazışmalar, planlar, bombalar, madalyalar.
Giysiler, miğferler, silahlar, araçlar, mektuplar.
Sayıları 20 bini aşan kalıntılar...

En üst katta.
Mermer taşlara, altın yaldızlarla.
İsimleri yazılmış 11.600 askerin adlarıyla.
Var bir koca salon daha...

Açık alanda ise.
Tüm büyük savaş aletleri sergilenmekte.
Toplar, tanklar. uçaklar, füzeler..
Kamyonlar, obüsler, helikopterler...

Ana giriş kapısının iki yanında.
Dev heykeller bulunmakta.
Askerlerle, sivillerle.
Savaşın acı yanları simgelenmekte...

Diğer tarafta da.
Hiç savaş görmemiş yaşamlarında.
5-10 yaşındaki çocuklar da.
Topların, tankların üzerinde neşeyle oynamakta...
                        

Kiev Savaş Müzesi Fotoğraflarım:
.

28 Nisan 2017 Cuma

KİEV...



Kapısından girer girmez
O dakka, o saniye
Gözlerini görür görmez
Birden sevdalandım Kiyef şehrine...

                                              Nazım Hikmet Ran, 1956
...............

Kiev şehri.
Ukrayna'nın başkenti.
Nüfusu 3 milyon kişi.
Avrupa'nın en kalabalık 7. kenti...

Kurulmuş Dinyeper Nehri'nin iki sahilinde.
Kalmış Türk egemenliğinde.
Tam 500 sene.
Hazarlar ve Altınordu Devletlerinde...

Sonrasında Çarlık Rusya'sında.
Ve Ruslar'ın egemenliği altında.
Bağımsızlığına kavuşması 1991 yılında.
Sovyetler'in dağılmasından sonra...

Gittik buraya Nisan ortasında.
Nazım'dan tam 63 yıl sonra.
Bahar ayında, Paskalya zamanında.
İFOD Fotoğraf Grubu'muzla...

Eski ama oldukça bakımlı kent yapısı.
Candan ve sevecen insanları.
Güzel sokakları, parkları, binaları.
Her köşede sanatsal yapıları...

Sayısız kiliseleri ve katedralleriyle.
Görkemli heykelleri, abideleriyle.
Düzgün ulaşımı ve akıcı  trafiğiyle.
Her zaman gidilir bu Kiyef şehrine...

...............

Kat be kattır yamaçları
Gelinlerine benzer ağaçları
Ak topuklarını döver saçları
Birden sevdalandım Kiyef şehrine

Yaşı bin iki yüzden artık,
O mu yanıp yıkılmadık
Yüzünde ne buruşuk, ne kırışık
Birden sevdalandım Kiyef şehrine

Mavisi İstanbul'uma benzer
Yeşili Bursa'mdan eser
Oturmuş da şiir yazar
Birden sevdalandım Kiyef şehrine


Kiev Fotoğraflarım:

.

27 Nisan 2017 Perşembe

DİNAMO KİEV STADYUMU...



İFOD olarak Ukrayna'ya gittik.
6 gün oralarda kaldık.
Kiev ve Odesa'yı gezdik. 
Çok sayıda fotoğraf çektik...

Kiev de  II. Dünya Savaşı'nda.
Kalmış işgal altında.
Nazi Ordularınca.
1941-1943 yılları arasında...

Kiev'i geziyorduk.
Güzel yerlerini görüyorduk.
Çoğu yeri fotoğraflıyorduk.
Çok da keyif alıyorduk...

Ama benim büyük isteğim.
Dinamo Stadyumu'nu görmekti.
Orada bulunmaktı.
"Ölüm Maçı"nı yeniden yaşamaktı...

Bu maç 9 Ağustos 1942 tarihinde.
Alman işgalci askerleriyle.
Eski Dinamo Kiev sporcuları arasında.
Oynanmıştı Zenit Stadyumu'nda...

Maçı Kiev'in karma Start takımı.
5-3 kazanmıştı.
Ve bu maçı.
Arkadaşım Düşhekimi Yalçın Ergir anlatmıştı:
(okumak için lütfen tıklayınız:
http://www.ergir.com/2010/zafere_kacmak.htm)

Bizim Kiev'deki son günümüzdü.
Kiev II. Dünya Savaşı Müzesi gezilmişti.
Ancak arkadaşlar kaybedilmişti.
Çare Otele yalnız başına dönmekti...

Elde harita filan yoktu.
İngilizce anlaşmak çok zordu.
Sokak isimleri Kiril Afabesi ileydi.
Çaresiz 8-10 km yürünecekti...

Parklara girildi.
Dinyeper nehri görüntülendi.
Sayısız heykel fotoğrafları çekildi.
Dere tepe düz gidildi...

Sonra geniş bir parkın sonunda.
Ve bu parkın altında.
Karşılaştım küçük bir Stadyumla.
Ve onun yemyeşil sahasıyla...

Biraz aşağıya indim.
Giriş kapısına geldim.
4 futbolculu heykeli gördüm.
Hemen "Ölüm Maçı"nı anımsadım...

Görmeyi çok arzu ettiğim yer burasıydı.
Tesadüfen karşıma çıkmıştı.
75 yıl önce "Ölüm Maçı".
Bu Stadyumda oynanmıştı...

Gerçi aradan yıllar geçmişti.
Stadın adı değişmişti.
Yeni ismi.
Valeri Lobanovski Stadı olmuştu...

Savaş sonrası.
Dinamo Kiev takımı.
Yeniden kurulmuştu.
Ve başarıdan başarıya koşmuştu...

27 kez Ukrayna Şampiyonu olmuştu.
Futbolcusu.
Valeri Lobanovski ile de.
2 kez UEFA Kupası'nı götürmüştü müzesine...

Hiç kuşkusuz.
Böyle onurlu sporcularıyla.
Dinamo Kiev gibi bir takım.
Koşardı başarıdan başarıya...

Dinamo Kiev Stadyumu fotoğraflarım:

.

25 Nisan 2017 Salı

TÜRK RESMİNİN KÖŞE TAŞLARI...



"Bir millet ki resim yapmaz, bir millet ki heykel yapmaz, 
 bir millet ki fennin icab ettirdiği şeyleri yapmaz;
 itiraf etmeli ki o milletin tarik-i terakkide yeri yoktur..."
                                                                                                                Atatürk, 22 Ocak 1923-Bursa
...............

İzmir'de.
Folkart Galeri'de.
Bir Resim Sergisi açıldı.
Türk Resim Sanatı'nın tüm önderleri buradaydı...

Yaklaşık 150 yıllık zaman aralığında.
Şeker Ahmet Paşa'dan, Fethi Arda'ya.
130  tane öncü ressamımızla.
Birlikte oluyorsunuz Folkart'ta....

Osmanlı döneminde.
Kendisi de Ressam olan Sultan Abdülaziz'le.
Başlayan bu ivmeyle.
Büyük bir canlılık gelmiş Türk Resmine...

Türk resminin bu batılılaşma sürecinde.
1880'den, 1950'lere.
Osman Hamdi kuşağından, Romantizme.
Çallı'dan, Müstakillere hepsi bu sergide...

130 Ressamın tümü birer resmiyle.
Temsil ediliyorlar bu büyük Sergi'de.
Hepsi bu dünyaya veda etse de.
Halâ aramızdalar çizimleriyle, renkleriyle...

Kimler yok ki aralarında.
Listeye şöyle bir bakıldığında.
Aralarında unuttuklarım varsa da.
Affola...


Şeker Ahmet Paşa, Osman Hamdi, Süleyman Seyyid, Fahri Kaptan, Halil Paşa, Hasan Rıza, Hoca Ali Rıza, Hüseyin Rıfat Çeteci, Bahriyeli İsmail Hakkı, Halife II. Abdülmecid, Osman Asaf, Ömer Adil, Üsküdarlı Cevat, Ahmet Bedri, Mehmet Muazzez Özduygu, Kadri Aytolon, Diyarbakırlı Tahsin, Hüsnü Tengüz, Şevket Dağ, Mehmet Ali Laga, Sami Yetik, Ali Sami Boyar, Mehmet Ruhi Arel, Nazmi Ziya Güran, Hikmet Onat, İbrahim Çallı, Ali Rıza Beyazıt, Fuat Soyhan, Refet Başokçu, Feyhaman Duran, Mihri Müşfik, Şerif Renkgörür, Hüseyin Avni Lifij, Müfide Kadri, Namık İsmail, Hayri Çizel, Vecihi Bereketoğlu, Melek Celal Sofu, Naci Kalmukoğlu, Cevat Erkul, Eşref Üren, Pertev Boyar, Elif Naci, İbrahim Safi, İhsan Cemal Karaburçak, Cemal Tollu, Şeref Akdik, Münif Fehim, Cevat Dereli, Hamit Görele, Saim Özeren, Zeki Kocamemi, Abidin Elderoğlu, Fahrelnisa Zeid, Fahrettin Arkunlar, Kemal Zeren, Malik Aksel, Selahattin Teoman, Refik Epikman, Ali Karsan, Fikret Mualla, Şefik Bursalı, Ahmet Uzelli, Ali Avni Çelebi, Edip Hakkı Köseoğlu, Mahmut Cûda, Ayetullah Sümer, Hale Asaf, Zeki Faik İzer, Arif Kaptan, Halil Dikmen, Nurullah Berk, Turgut Zaim, Ziya Keseroğlu, Zühtü Müridoğlu, Eren Eyüboğlu, Sabri Berkel, Bedia Güleryüz, İlhami Demirci, Salih Nuri Urallı, Ercüment Kalmuk, Bedri Rahmi Eyüboğlu, Cemal Bingöl, Abidin Dino, Hulusi Mercan, Ferruh Başağa, Cihat Burak, Nuri İyem, Selim Turan, Adnan Varınca, Şükriye Dikmen, Turgut Atalay, Avni Arbaş, Hasan Kavruk, Leyla Gamsız, Mustafa Esirkuş, Kayıhan Keskinok, Mehmet Pesen, Nejad Melih Devrim, Neşet Günal, Mübin Orhan, Nedim Günsür, Adnan Turani, Osman Zeki Oral, Şeref Bigalı, Cemil Eren, Fikret Otyam, Nevzat Akoral, Nuri Abaç, Orhan Peker, Hüseyin Yüce, Burhan Doğançay, Nihat Tandoğan, Ömer Uluç, Yaşar Yeniceli, Erol Akyavaş, Necdet Kalay, Duran Karaca, Fethi Arda, Burhan Uygur, Asım İşler, Cuma Ocaklı, Söbütay Özer, Zekai Ormancı.

Folkart Galerisi Sergi Fotoğraflarım:
https://photos.google.com/share/AF1QipPfVEKT7plBmKvWhHnmmDY5oVnxAzuYiKeCRztrvM0fV4_rsGYZZ5ey7GXu2SGrfQ/photo/AF1QipOw9kaA82RQPRPCX7_2QDM_CXntqNnMAwXsT5YO?key=WUxyU0FnYnFVQVZDU1ZMWFlqSjZzM0pqbzRoYlpR&hl=tr
.

15 Nisan 2017 Cumartesi

VİCTOR VASARELY...



1995 senesinde.
Gitmiştim Macar ellerine.
Budapeşte'ye.
Ve Pecs kentlerine...

Pecs kenti.
Ünlüydü iki özelliğiyle.
Çok renkli antik seramikleriyle.
Ve bir de Victor Vasarely'siyle...

Gezmiştik Zsolnay Seramik'lerini.
Ama görememiştik.
Victor Vasarely Müzesi'ni.
Ya da onun eserlerini...

Asıl ismi.
Gyözö Vasarhelyi.
Sonraki ismi Victor Vasarely.
Doğumu 1906, Pecs şehri...

Gençliğinde.
Reklâm Sanatçısı olmuş önce.
Daha sonra tanınıyor Posterleriyle.
Ve sonra da Grafik eserleriyle...

1930 yılında.
Siyah ve Beyaz'la.
Yaptığı Zebra yapıtıyla.
Öncü oluyor Op-Art Sanatı'nda...

1965 senesinde.
New York kentinde.
Açtığı sergisiyle.
Op-Art kavramı gelmiş gündeme...

Optik-Art sanatının kurucusu.
Hatta bu sanatın büyük babası.
Türlü, çeşitli renklerle.
Ve geometrik şekillerle...

Yuvarlaklar, kareler.
Yamuklar, elipsler.
Üçgenler, dörtgenler, çokgenler.
İlla da renkler, renkler...

Mavinin, yeşilin en kuvvetlisi.
Sarının, beyazın en güzeli.
Grinin, bejin en renklisi.
Kırmızının en sadesi süslüyor eserlerini...

Bunları kullanmış her çeşit malzemeyle.
Ahşapla, plastikle.
Halıyla, çelikle, heykelle.
Ve de büyük bir estetikle...

Arkas Sanat Merkezi'ndeki.
Bu inanılmaz güzel Sergi.
9 Temmuz 2017 tarihine dek. 
İzmir'de gezilip, görülebilecek...


Victor Vasarely Sergisi Fotoğraflarım:
.

14 Nisan 2017 Cuma

LUT GÖLÜ...


- 20 Ocak 2017 Cuma -

Yavaş yavaş akşam olmuştu.
Akabe gezimiz bitmişti.
Otobüsümüze binilmeliydi.
Lut Gölü'ne gidilmeliydi...

Otobüsle yola çıkıldı.
Gün batıyordu.
Güzel fotoğraflar alındı.
Sonra karanlık yavaş yavaş bastırdı...

Aradan epey vakit geçti.
Otobüs bir yerde durdu.
Aşağı inildi.
Etraf zifiri karanlıktı...

Kuran'da da geçen.
Ve helâk edildiği yazılan.
Hz. Lut'un hanımının taşlaşmış görüntüsü.
Karanlıkta görülmeye çalışıldı...

Sonra Lut Peygamber'den ismini alan.
Ölüdeniz de denilen.
Lut gölü'nün kıyısına gelindi.
Movenpick Oteli'ne yerleşildi...

Ölüdeniz'e ben 4 yıl önce.
İsrail seyahatimizde.
Gitmiştim, göle de girmiştim.
Bunu bloğumda da anlatmıştım:

Ertesi sabah hava biraz serindi.
Denize giren girdi, tir tir titredi.
Her şeye rağmen Selfieler çekildi.
Karşıdakiler bu yolla deli edildi...

Girmeyenler  denize.
Yetindiler gölü yakından seyretmekle.
Ve 420 m aşağıda deniz seviyesinde.
Olmanın keyfiyle...

Öğlenden sonra otelden ayrılındı.
Amman karayoluna çıkıldı.
Kraliçe Alia Havaalanı'na varıldı.
Ve Ankara'ya dönüş başladı...

Amman, Ölü Deniz, Akabe. 
Sina Çölü, Süveyş Kanalı, İskenderiye.
Akdeniz, Antalya, Ankara ve Türkiye.
Gün batarken döndük güzel ülkemize...

Lut Gölü Fotoğraflarım:

.

10 Nisan 2017 Pazartesi

AKABE...


-19 Ocak 2017 Perşembe-

Akabe de.
Ürdün'ün güneyinde.
Kızıldeniz'de.
Akabe Körfezi'nin en kuzeyinde...

Ürdün'ün deniz kıyısında.
Yerleşik tek kenti aslında.
Ürdün için çok önemli Limanıyla.
Ve de Turizm yatırımlarıyla...

Arkasındaki çorak dağlarıyla.
Kıyıdaki palmiye ağaçlarıyla.
Renkli sualtı dünyasıyla.
İsrail'in Elyat limanıyla yan yana...

Akabe.
1516 senesinde.
Yavuz Sultan Selim döneminde.
Girmiş Osmanlı idaresine...

Osmanlı döneminde.
Hac yolu üzerinde.
Hacıların emniyeti için önemli bir kale.
Akabe...

Ama 1869 yılında.
Süveyş Kanalı'nın açılmasıyla.
Ve 1908'de Hicaz Demiryolu'nun devreye girmesiyle.
Eski önemini yitirmiş Akabe...

Gün geçmiş devran dönmüş.
Mekke Şerifi Hüseyin bin Ali devreye girmiş.
Akabe'de Arap isyanını başlatmış.
Ve bu topraklar tümüyle bizden çıkmış...

Yani özetle, 1516'dan tam 400 yıl sonra.
1916 yılında.
Akabe'de başlayan Arap ayaklanmasıyla.
Veda etmişiz bu topraklara...

Bugün Akabe Kalesi'nin hemen yanında.
İki Ürdün bayrağının tam ortasında.
137 m direk uzunluğuyla Guinness Rekorlar kitabına.
Giren dev bir Arap İsyan Bayrağı dalgalanmakta...
(http://yucel-tanyeri.blogspot.com.tr/2017/01/urdun-bayragi.html)

Akabe Kalesinin hemen yanında da.
Liderlik yapan Arap İsyanına.
Mekke Şerifi Hüseyin bin Ali'nin.
Evi bulunmakta...

1516'da girmişiz Akabe'ye.
Ayrılmışız Akabe'den 1916'da 400 sene geçtiğinde.
2016 senesinde aradan bu kez tam 100 yıl geçtiğinde.
THY başlamış Akabe'ye yeniden Türkleri getirmeye...


Akabe Fotoğraflarım:
https://photos.google.com/share/AF1QipOu9ZLblfh7rZkp0GD5NjpDdCeKHbSW5ZmA735cbxCoooswr9Oqvx9LK37GmRU7Rg/photo/AF1QipOZYt7sLVuFiblXROTJTWm_20VAx2AEys59jn7G?key=WTdfSkRzY3gzQjQwaUpOU3B0aHk1UkhBMmJ5MDdB&hl=tr

.

7 Nisan 2017 Cuma

WADİ RUM...


-19 Ocak 2017 Perşembe-

Wadi Rum çölü.
Ürdün'de.
Ürdün'ün güneyinde.
Akabe limanına 60 km mesafede...

Çok güzel bir çöl, kırmızı kumlarıyla.
Kumtaşı ve granit kayalıklarıyla.
700 km2 alanıyla.
Unesco Dünya Mirası'nda...

Güzel olmasına güzel de.
1916 senesinde.
Buralarda çıkan ayaklanmalarla.
Veda etmişiz Arabistan yarımadasına...

Lawrence of Arabia lâkabıyla.
Bilinen İngiliz casusuyla.
Burada başlamış ilk ayaklanma.
Wadi Rum tren istasyonunda...

İki yıl süren ayaklanmanın sonunda.
1918 yılında.
Mondros Antlaşması'yla.
Veda etmişiz bu topraklara...

Önce Wadi Rum Tren istasyonuna.
Hicaz Tren hattı'na uğradık.
Osmanlı'nın buradaki son kalıntılarına.
Üzülerek baktık...

Kullanılmayan bir Tren istasyonu.
Birkaç boş Osmanlı vagonu.
Kumlarla örtülmüş rayları.
Ve artık dalgalanmayan bir Türk Bayrağı...

Sonra Wadi Rum Ziyaret Merkezi'ne.
Geldik otobüsümüzle.
1734 m yüksekliğinde.
Jabal Rum dağı biraz ötemizde...

Seven Pillars of Wisdom.
Ya da Bilgeliğin Yedi Sütunu.
İngiliz casusu.
Thomas Edward Lawrence'ın anı kitabı...

Bu kitabın sinemaya.
Uyarlanmasıyla çıkartılan ortaya.
"Lawrence of Arabia".
Filmi de çekilmiş bu topraklarda... 

Jabal Rum dağının.
Yeni adı "Seven Pillars of Wisdom".
Gerçekten de 7 sütunuyla.
Tam karşımızda... 

Çölün yeni develeriyle.
4X4 kamyonet jiplerle.
Çıkıyoruz bir Safariye.
Wadi Rum çölünde...

Kırmızımsı, turuncumsu, sarı.
Çöl toprağı ve kayalıkları.
Alışılmadık sıcağı.
Sarıyor dört bir yanımızı...

Nebatilerin kalıntısı Bedevî insanları.
Kaya resim ve yazıları.
Develeri ve kıl çadırları.
İle Çölde yaşam oldukça farklı...


Wadi Rum Fotoğraflarım:

.

4 Nisan 2017 Salı

ÜÇ KÖY-3 BARBAROS...


Üçüncü köy: Barbaros

Barbaros köyü de.
İzmir'de.
Çeşme yarımadasında.
Urla'da...

Yarımadanın iç taraflarında.
Gözden ırak kırsal bir alanda.
İki dağın arasında.
Konuşlanmış bir ovada...

Bir Rum köyü olarak kurulmamış.
Mübadele de görmemiş.
Oldum olası bir Türk köyü.
Hayli eskilere dayanıyor geçmişi...

1915 yılında.
Çanakkale Savaşında.
34 şehit vermiş tamı tamına.
Dört de gazi var burada...

Barbaros gerçek bir köy aslında.
Geçimleri tümüyle tarımla.
Kısmen de hayvancılıkla.
Geçinip gidiyorlar zeytinle, yağla...

Son zamanlarda.
Köylüler yaptıkları korkuluklarla.
Başlamışlar köylerini tanıtmaya.
Oyuk Festivali adıyla...

Bu yörede.
Ve bu köyde. 
"Korkuluk" kelimesine.
Oyuk, denilmekte...  

Tarlalarında.
Kargaları ürkütmekte kullanılmakta.
Olan "oyuk" kelimesi.
Esin kaynağı olmuş Köy Festivaline...

Her yıl Mayıs ayında.
Rengârenk Korkuluklar yapılıyor burada.
Biri birinden güzel yüzlerce oyuk'larla.
Renkli kutlamalar yapılıyor Barbaros'ta...

Festival süresince.
Girebiliyorsunuz "çatkapı evlerine".
Yiyebiliyorsunuz Tanrı o gün ne verdiyse.
Küçük bir ücretle...

Köyün eski ve görkemli Okul binası.
Şimdilerde bir Kültür yapısı.
İçinde birçok antika eşyasıyla.
Ve Batuhan Bozkurt isimli sanatçısıyla...

Batuhan Bey, ud çalıyor.
Şarkılar söylüyor.
Hiç boya kullanmıyor.
Ve de inanılmaz tablolar yapıyor...

Kendisi bir taş meraklısı.
Değerli taşları çok iyi tanıyor.
Onları havanda öğütüyor.
Taşların doğal renkleriyle tablolar üretiyor...

Özetle, bu köyde sanat var.
Bu köyde sevgi var.
Bu köyde dostluk var.
Barbaros köylüleri sizi bekliyorlar...

...............

Üç köy anlattım size.
Peş peşe.
Üçü de.
Yakın yöremizde...

Birisi Rum köyü.
Yıkık ve harap biçimde...
Diğeri de öyle. 
Ama mübadele ertesinde.
Pek güzelleşmiş günümüzde...
Üçüncüsü ise.
Tam bir Türk köyü şeklinde.
Gerçek köy yaşamı var içinde...

Neyse, 
"Gökten üç elma düşse.
Üçü de.
Bu köylere..."


Barbaros Köyü Fotoğraflarım:

2 Nisan 2017 Pazar

ÜÇ KÖY-2 DOĞANBEY...



İkinci Köy: Eski Doğanbey 

Doğanbey köyü, Söke'de.
Priene antik kentinin hemen dibinde.
Samsun dağı'nın eteklerinde.
Dilek yarımadası Milli Parkı'nın hemen köşesinde...

Eski bir Rum yerleşim yeri burası da.
19. yüzyılda II. Abdülhamit'in  fermanıyla.
Rum vatandaşlarımız yerleştiriliyor buraya.
İsmi de Rumca "odalar" anlamında Domatia...

1923 senesi.
Mübadelenin hemen ertesi.
Doğanbey'e dönüştürülüyor.
Köyün ismi...

Selanik'ten.
Mübadele edilen.
Yaklaşık yüz aile.
Yerleştiriliyor buradaki evlere...

Bir süre burada kalıyorlar.
Ama buraya pek alışamıyorlar.
Biraz daha aşağıya gidiyorlar.
Yeni Doğanbey adıyla bir köy kuruyorlar...

Eski Doğanbey köyü.
Ve güzelim taş yapılı evleri.
Boş kalıyor uzunca bir süre.
Unutuluyor yeni sahiplerince...

Sonrasında.
Yeni alıcılar çıkıyor ortaya.
Ankara'dan, İstanbul'dan, İzmir'den.
Alıcılar beliriyor birden...

Eski taş evleri satın alıyorlar.
Bir güzel onartıyorlar.
Harap olmuş köyü yeniden canlandırıyorlar.
Ve Doğanbey'e yeniden can veriyorlar...

Bir Milli Park'da.
Çok güzel doğal bir ortamda.
Doğanbey köyünün taş döşeli yollarında.
Dolaşıyorsunuz görkemli taş evleri arasında...

1890 yılında Hastane olarak yapılan.
Sonra Okul olarak kullanılan.
Şimdi ise Müze olarak görev yapan.
Köyün en büyük taş yapısıylan...

Ve biri birinden güzel taş evleri.
İnişli çıkışlı yolları, ağaçları, bahçeleri.
Doğanbey, sakinliği, dinginliği ile.
Bence Türkiye'nin en güzel köyü...


Eski Doğanbey Köyü Fotoğraflarım:
https://photos.google.com/share/AF1QipPPJNJHA8O2xA31TVhyRV0Iso7oYXQA8sOKEkbsJ34tNzb7qKoxlimkwWydUFEUuA/photo/AF1QipN2SZoyFoxBKDg1PZmT8TOzliukNSkNrW_1VjqZ?key=ZmNER0FKSTFfWThUd2hwRXJ0ZmNqX0UyY0lPajZB&hl=tr
.

30 Mart 2017 Perşembe

ÜÇ KÖY-1 SAZAK...


Geçen hafta sonu, Cumartesi.
Pazar ve Pazartesi.
Günleri.
Üç köye gittim peşi peşine... 

Birincisi, Çeşme yarımadasında.
Karaburun'da.
Sakız adasının karşısında.
Sazak köyü adında...

1923 yılına kadar Sazak'ta.
100 kadar ev varmış burada.
Denizin karşısında.
Dağın başında...

Çoğunluğu Rum kökenli.
Birkaç tane de Türk ailesi.
300 nüfus yaşarmış Sazak'ta..
Barış içinde ve dostlukla...

1924 yılında.
Mübadelenin başlamasıyla.
Rumlar elveda demişler buraya.
Toptan göçmüşler Sakız adasına...

Köy bomboş kalmış.
Yakınlarda zaten yerleşim de yokmuş.
Taş evlerin önce çatıları çökmüş.
Sonra da köy harabeye dönüşmüş...

Daracık sokaklarıyla.
Birbirine yakın taş duvarlarıyla.
Köy bomboş ayakta durmakta.
Pencereleri özlemle Ege'ye bakmakta...

Belli ki geçen  90 yılda.
Kimsecikler uğramamış buraya.
Günümüzde zaten harap bir ortamda.
Sazak tek başına geçmişiyle yaşamakta..

Yıkıntılar arasında dolaşıyorsunuz.
Eski canlılığını hayâl ediyorsunuz.
Bir de bugünkü haline bakıyorsunuz.
Üzülüyorsunuz...


Sazak köyü Fotoğraflarım:

.

23 Mart 2017 Perşembe

GIDI GIDI TREN...



1935 yıllarıydı.
Nazilli Basma Fabrikası kuruluş aşamasındaydı.
Ama bir zorluk vardı.
Fabrika kentin bir hayli dışındaydı...

İşçilerin ulaşımı nasıl sağlanacaktı.
At, eşek, katır vardı.
Ama otobüs, dolmuş yoktu.
Fabrika da şehirden 3 km uzaktaydı...

İngiltere'ye lokomotif ısmarlandı.
Almanya'dan iki vagon alındı.
Raylar Nazilli'ye kadar uzatıldı.
Deneme çalışmaları yapıldı...

Fabrika tamamlandı.
Artık her şey hazırdı.
1937 yılı Ekim ayıydı.
Açılış yapılacaktı...

Atatürk vardı.
Başka ağır konuklar da hazırdı.
Onlara 3 km yolu yürütmek olmazdı.
Tren hazırlandı...

Kent merkezinden yola çıkıldı.
Kısa bir yolculukla fabrikaya ulaşıldı.
Resmî küşad yapıldı.
Fabrika üretime başladı...

Küçük, sevimli bir ulaşım aracıydı.
Tek lokomotifi, iki vagonu vardı.
Yıllar boyu çalıştı.
İşçileri, memurları taşıdı...

Lokomotifinin gücü zayıftı.
Hızı da azdı.
Yol alırken "gıdı gıdı".
Gibi sesler çıkartırdı...

Nazilli halkı.
Bu sevimli trene çabuk alıştı.
Hepsi ona hayrandı.
Ona "gıdı gıdı tren" adını taktı...

"Gıdı gıdı tren" tam 58 yıl çalıştı.
1995 yılıydı.
Trenin hareketi sonlandırıldı.
Depoya kaldırıldı...

Aylar, yılları kovaladı.
Lokomotif uzun süre çalışmadı.
Vagonlar da ağır tahribata uğradı.
İşçileri taşıyan tren hareketsiz kaldı...

Ardından akıllanıldı.
15 yıl sonra lokomotif onarıldı.
Raylar yeniden hazırlandı.
Ve gıdı gıdı tren yeniden yola çıktı...

İzmir Fotoğraf Sanatı Derneği üyeleriyle.
Nazilli ziyaretimizde.
Geçen hafta sonu bindik bu trene.
Geçmişi anarak hasretle ve özlemle...


Gıdı Gıdı tren Fotoğraflarım:

Gıdı Gıdı tren öyküsü video:

Gıdı Gıdı trenle seyahatim:

video

.