YÜCEL TANYERİ

Ben, Yücel Tanyeri
Duydum ki merak ediyormuşsunuz,
Hususi hayatımı,
Anlatayım:
Evvela hekimim, yani
Büyücü falan değilim.
Burnum var, kulağım var,
Pek biçimli olmamakla beraber.
Lojmanda otururum,
Üniversitede çalışırım.
Ne başımda bulut gezdiririm,
Ne sırtımda mühr-ü nübüvvet.
Ne İngiliz kralı kadar
Mütevaziyim,
Ne de Celâl Bayar'ın
Sabık ahır uşağı gibi aristokrat.
Ispanağı çok severim
Puf böreğine hele
Biterim
Malda mülkte gözüm yoktur.
Vallahi yoktur.
Orhan Veli ile Melih Cevdet'tir
En sevdiğim şairler.
Bir kızım vardır,
İki de torunum pek muteber;
İsmini söyleyemem
Çiçekle uğraşanlar bulsun.
Ehemmiyetsiz şeylerle de uğraşırım,
Ne bileyim,
Belki daha bin bir huyum vardır.
Amma ne lüzum var hepsini sıralamaya.
Onlar da bunlara benzer...


Beni, benden iyi anlatan Orhan Veli'ye teşekkürlerimle...

8 Nisan 2010 Perşembe

İÇİMDEKİ FUTBOL...


Yukarıdaki resmi çok severim.
1961 yılında çekilmiştir.
Kuzey buzdenizi'nde.
Rusların nükleer buzkıranı Lenin’in önünde.

Buzkıran buzlar arasına sıkışmıştır.
Yapacak bir şey yoktur.
Kaleler belirlenir.
Top bulunur.
Takımlar kurulur.
Ve buzlar üzerinde top kovalanmaya başlar.

Ne kadar keyiflidir bu oyun.
Oynamayan bilemez…

Ayni yıllarda Lise'de öğrenciydim.
Ankara Yenimahalle’de.
Gündüzleri biteviye top oynardık.
Hiçbir düzgünlüğü olmayan arsalarda.
Yaz sıcağında, taştan kaleler arasında…

Ne mahalle maçları yapardık o tarlalarda.
Hile’nin, hurda’nın karışmadığı maçlar.
7 kişilik takımlarla.
Ne büyük bir iştahla.
Ve ne büyük bir kazanma hevesiyle.

Yetmezdi.
Her akşam yemekten sonra yine buluşurduk.
Evlerin demir kapıları kale olurdu.
Aramızda maçlar yapardık.
Bu kez asfaltta.

Otomobilin hiç geçmediği Dereboyu sokağında.
Yetkin’le, Ufuk’la, Zafer’le, Aykut’la.
Mehmet’le, Ali Rıza’yla, Mesut’la.
Bu kez sokak ışıkları altında.
Gece 24.00’lere, 01.00’lere kadar…

Zamanla futbol parayla anılır oldu.
Şenol ve Birol transfer olmuşlardı.
Fenerbahçe’ye 100.000 liraya…
Çok şaşırmıştık.

Sonraları dev bir sanayiye dönüştü futbol.
Heves kalktı, içtenlik yok oldu.

Her şey para'ya dayandı.
Amatörlük öldü.
Seyirlik bir spora dönüştü futbol.
Milyonlarca dolarların konuşulduğu.
Sporcuların hayvanlar gibi pazarlandığı.
Şike söylentilerinin ayyuka çıktığı…

Halâ keyifle izlerim, çocukları, gençleri.
Yalnızca kazanmanın amaç olduğu oyunlarını.
Hiçbir çıkarın önde olmadığı maçlarını.
Taktiksiz, antrenörsüz doğaçlama boğuşmalarını.
İçimden aralarına karışıp oynamak gelir.

Lenin buzkıranının önündeki buzda.
Dereboyu sokağının karanlığında.
Veya Yenimahalle arsasında, yaz sıcağında…

Yenimahalle futbol resimleri :
http://picasaweb.google.com.tr/tanyeri/Yenimahalle#5457742749021849138

.