ORTA AMERİKANIN RENKLERİ...

MezoAmerika diyorlar.
Güney ve Kuzey Amerika'nın.
Ortasında kalan.
Ülkelere...

Belize, Barbados, Bahama, Küba, Meksika.
El Salvador, Dominik Cumhuriyeti, Grenada.
Haiti, Honduras, Jamaika, Guatemala.
Kostarika, Küba, Nikaragua ve Panama...

23 günlük bir gezi yaptık.
Bu ülkelerden 4 tanesine.
Meksika, Honduras, Guatemala.
Ve Belize'ye...

Çok hızlı tempolu.
Çok yorucu.
Ama bir o kadar da renkli.
Ve de güzel bir geziydi...

Ana amaçtı.
Maya'ları tanımak.
Onların kültürlerini anlamak.
Ve de onların torunlarıyla yaşamak...

Doğal zenginliği de gördük.
Fakirliğe, yoksullağa da tanık olduk.
Onlara göre.
Bizler de birer grino'yduk...

Maya medeniyetini inceledik.
Ören yerlerini gezdik.
Yağmur ormanları, Karaib'leri gördük.
Binlerce fotoğraf çektik...

Geziyi anlatması da.
Özetlemesi de.
Fotoğrafları toparlaması da.
Kolay olmayacak...

Özetlemeyi düşünüyorum.
Her günü ayrı ayrı.
Pek tabii çok zaman alacak.
Yediğimizi, içtiğimizi anlatmasak da...

"Orta Amerika'nın Renkler"i ile.
Başlayalım dile getirmeye.
Tam 420 fotoğrafla.
Bu dört ülkeyi görüntülemeye...

Sıkılmadan okursanız, bıkmadan bakarsanız.
Sayısız yazıya ve fotoğraflara.
Sonunda teşekkür edeceğim sizlere.
Bir dizi Orta Amerika çiçek resimleriyle...


Orta Amerikanın Renkleri fotoğraflarım:
https://photos.google.com/share/AF1QipNGPtkWFstfrd8URATp8437F8nGhQ-ClhRvbdpbwaSzmf-xShr6yBeEvMxVh3PBpQ/photo/AF1QipNCF--O7Gx19QkMoffA6tAD9z70C4h_rlWU8Xhh?key=RUZ6NkljNEYtMzAwdmRnSnRDZkIwZXB4TERVTUJB

.

ABBAS YOLLARDA...

Hep ayaktaydım.
Diken üstündeydim.
Bloğuma hiç yazamadım.
Son 7 aydır...

Önce emeklilik.
Sonrasında bir boşluk.
Samsun'dan ayrılma kararı.
İzmir'deki evin onarıma alınması...

Sonra evin toparlanması.
Eşyaların kutulanması.
Onarımın uzaması.
Uzunca bir süre beklenmesi...

25 yıl aradan sonra.
Yeğenim Şebnem'in.
Amerika'dan gelmesi.
Birlikte tatile gidilmesi...

Bu arada.
Gaziantep'te bir toplantıya hazırlanması.
Orada açılış konuşmasının yapılması.
Ardından torunlara bakılması...

Samsun'daki dostlara hüzünlü veda.
Eşyaları koyup kamyona.
Koyulmak.
İzmir'in yollarına...

İzmir'deki evin yerleştirilmesi.
Eksiklerinin giderilmesi.
Muhtarla, belediyeyle, elektrikle, suyla.
Meydan savaşları verilmesi...

Tam rahat bir nefes alacakken.
"Artık yerleştim" derken.
Önceden plânlı bir gezinin çatması.
Orta Amerika'ya doğru yola koyulması...

Aslında bloğa yazacaklarım vardı.
Ama bir türlü fırsat olmadı.
Toparlanma, taşınma, yerleşme derken.
Biliyorum, yazılarım hayli aksadı...

Bu akşam yola çıkıyoruz.
Orta Amerika'ya gidiyoruz.
Meksika'ya, Guatemala'ya, Honduras'a.
Doğru yola koyuluyoruz...

Bu sayfalar yine boş kalacak.
Ayrılık bir ay kadar olacak.
Maya'ları inceleyeceğiz.
Onların taşa işlediği medeniyetleri göreceğiz...

Yolumuz uzun.
Haydi, biz gidelim...


.

ATAKÖY...

1950'li yılların sonunda yapılmıştı.
İstanbul Ataköy.
Düzenli bir plânlamayla.
Düzgün bir şehircilik anlayışıyla...

Huriye ablam.
Ve öğretmen Mehmet eniştem.
Ataköy'e yerleşmişlerdi.
1964'te üç çocukları ile...

Ataköy, 1. kısım.
G Blok.
57 taksim 2 numarada.
Otururlardı Aydın ailesi...

Burada geçirdim.
Lise yıllarımdaki.
Delikanlı çağımdaki.
Her yaz tatilimi...

Şirin, sessiz.
Ve düzgün bir yerdi.
O dönemdeki.
Ataköy ve sahili...

11. ve 12. kısımlar yoktu.
1. ve 2. kısımlar vardı sadece.
Ataköy'de.
O dönemlerde...

Binalar son derece modern.
Yollar, parklar bakımlı ve düzenli.
İnsanları saygılı, sevimli.
Ve de plajı çok güzeldi...

Her sabah plaja giderdik.
Yeğenim Vahit ile.
Akşamları kafeler çevresinde dolanırdık.
Geceleri de açık hava sinemasına geçirirdik...

Nadiren giderdik.
Bakırköy'e.
Trenle inmek için.
Belki tarihî kente...

Şimdiki gibi büyük değildi.
Galleria açılmamıştı.
Marinası yoktu, Dünya Göz kurulmamıştı.
Sheraton Oteli de yapılmamıştı...

En büyük eğlencemizdi.
Ataköy Plaj'ına gitmek.
Bu plaj İstanbul'un o dönemdeki.
En büyük ve en modern plajı idi...

Sonraları plaj kapatıldı.
Güneş Motelleri yapıldı.
Ataköy'ün tadı-tuzu kalmamıştı.
Güzel anılar çok gerilerde kalmıştı...

Uzun yıllar uğramadım.
Bir daha.
Buralara.
Çoktan veda etmiştim gençlik anılarıma...

Bu  plaj.
TOKİ'ye verilmiş.
Bu güzelim kumsala duydum ki.
Yeni gökdelenler yerleştirilecekmiş...


Ataköy eski fotoğrafları:
https://photos.google.com/share/AF1QipN705TWJJx-eRgAnDzPEW9ZBxEZxV_uSti_kEmYiJ4QZ_tGSABU3vVc_rSNqeL-2A/photo/AF1QipMA0uIB7cIhckSjfu2rok4fHmVHbA0Dr1KZcYsh?key=anl4TkFRSFVwLWNkT29pdmFaWlpqV3FmU3NaSnJn

.

SAMSUN'A VEDA...

Sevgili Samsun'lu Dostlarım,

1952 yılında ve 6 yaşında gelmiştim Samsun'a.
İlköğrenimimi 23 Nisan İlkokulu'nda bitirdim.
Ortaöğrenimimi ise Namık Kemal Ortaokulu'nda tamamladım.
Sonrasında 20 yıl kadar Ankara'da yaşadım.
Üniversite eğitimimi orada yaptım.
Uzmanlığımı aldım.
1979'da yeniden Samsun'a döndüm.

Son 34 yıldan beri sürekli Samsun'da idim.
Burada Doçent oldum.
Burada Profesörlüğe yükseltildim.
Kısa bir süre önce de buradan emekli oldum.

Çocukluğumla birlikte tam 41.5 yıldır bu kentteyim.
Çok güzel arkadaşlarım, dostlarım oldu.
Hep sevgi, hep destek gördüm.
Her zaman yanımda bir dost buldum.

Ama bugün ediyorum veda.
Bu güzel kente, Samsun'a.
Tüm dostlarıma, arkadaşlarıma.
Ve buranın güzel insanlarına...

İzmir'e gidiyorum.
Yaşamımda yeni bir sayfa açıyorum.
41.5 yılda muhakkak ki kırdıklarım, üzdüklerim olmuştur.
Hepsinden özür diliyorum.
Hepsine içten sevgilerimi sunuyorum.

Hepinizin hakkı üzerimde büyüktür.
Hakkınızı helâl edin!

Hepinizi sevgiyle selamlıyorum.
Hepinize tek tek teşekkür ediyorum.
Hepinizi hasretle kucaklıyorum.
Hepinizi Tanrıya emanet ediyorum...

Şeyh Galib'in dizeleri ile sizlerden ayrılıyorum:

Hoşça bak zâtına kim zübde-i âlemsin sen
Merdüm-i dîde-i ekvân olan âdemsin sen
(Kendine iyi bak ki âlemin özü sensin
 Sen varlığın gözbebeği olan insansın)

Gözleriniz hep gülsün.
Günleriniz hep güzel olsun.
Günleriniz hep aydınlık olsun...

Sevgiyle ve dostlukla kalın!


Dr. Yücel Tanyeri

.

SAMMEY...

Tanışmıştık.
30 yıl önce.
Lütfi Deveci ile.
Samsun'a yeni geldiğimizde...

Bitirmişti sayın Deveci.
Bursa Ziraat Mektebi'ni.
1932 senesinde.
Hem de birincilikle...

Tayin edilmişti.
Samsun Tarım Müdürlüğüne.
Ve getirilmişti.
Gelemen Çiftliği'nin kurucu Müdürlüğüne...

Aydın ve kültürlü bir kişiydi.
Çok bilgili bir ziraatçiydi.
Avrupa tarımını çok iyi bilirdi.
İyi bir meyve yetiştiricisiydi...

Bir çiftlik kurmuştu.
Samsun'da "Deveci Çiftliği" adında.
Kürtün ırmağı kenarında.
Nisbeten küçük bir alanda...

Nefis meyveler yetiştiriyordu.
Şeftali'ler, Elma'lar.
Çilek'ler, Erik'ler.
Armut'lar, Frambuaz'lar...

Piyasada pek satılmazdı.
Özel müşterilere pazarlanırdı.
1.5 kiloluk Deveci armutları.
Nefis Starking elmaları...

Vefat etti.
Lütfi Deveci.
Daha sonra.
2008 yılında...

Bahçesi el değiştirdi.
Ününü yitirdi.
Samsun büyük bir değer kaybetmişti.
Meyvecilik de hayli gerilemişti...

Konuk oldum bu hafta.
Bafra'da.
Bir meyve alanına.
Çağdaş bir tarım kuruluşuna...

23 Samsun'lu iş adamı.
2004 yılında biraraya gelmişler.
Sermayelerini birleştirmişler.
Büyük bir meyve bahçesi meydana getirmişler...

Kısaca.
SamMey ismini almışlar.
Samsun Meyvecilik Gıda San. ve Tic. AŞ.'nin.
Kısaltılmışını kullanmışlar...

1000 dönümlük bir arazide.
Şimdilik 400 dönümünde.
Biri birinden güzel
Meyveler yetiştiriyorlar...

Çağdaş bir tarım işletmesi.
Modern bir meyve çiftliği.
Fideler İtalya'dan getirtilmiş.
Tam 130.150 fidan dikilmiş...

Carmen, Deveci, Comizo.
Nashi, Abbate Fetel Armutları...
Fuji, Gala, Granny Smith.
Gold ve Super Chief Elmaları.

Early Lory, Regina, Celeste.
Lupins, Skeena Kirazları.
Symphony, Red Star, Françoise, Elegand Lady.
October Star ve Rich May Şeftalileri...

Sweet Lady, Late Fair, Early Zee.
Gianna Laura, Big Top Nektarinleri...
Türlü-çeşitli.
Tadları, meyveleri...

Burada yetiştiriliyor hepsi.
Görüntüledim ve yedim, nefisti.
Fevkalâdeydi.
Hem görünüşü hem de lezzeti...

Meyve üretilecek bu çiftlikte.
SamMey'de.
Bu sene.
Tam 1200 ton hacminde...

Gurur duydum ben.
Samsun'daki bu kuruluşumuzla.
Lütfi Deveci de gurur duyuyordur.
Sanırım Samsun'un geldiği bu aşamayla...


SamMey çiftliği Fotoğraflarım:
https://photos.google.com/share/AF1QipMuOh7vC9UVJj6AxpiG-fEJohjo8Y26hgyLSmNigz2BFES796_G3XKiFMI92QNh4Q/photo/AF1QipM3eH-pQnmii5RgDvPJG9VUi3s5G1D6ZfsSzxQu?key=VXIzRDFKQ0xuZUVaVmhMcUs0Nm9jMmlzUmd4RGNR

Lütfi Deveci:

https://www.instagram.com/reel/DRmfjjSiFzc/?igsh=MW1vZDVsaHZnZjBpMg==

.

ARKEOLOG OLACAK ÇOCUK...

Samsun'da.
İstiklâl İlkokulu'nda.
Okudu.
Kızım Tuğba...

Ören yerlerini gezerdik.
Yaz tatillerimizde.
Kızım Tuğba ile.
Onun ilkokul senelerinde...

Birşeyler karalamıştı.
Yazmayı henüz öğrendiğinde.
Birinci sınıfı bitirdiğinde.
Küçücük not defterine...

Okuyacaksınız birazdan kendi yazısıyla.
Onun 7 yaşında yazdığı.
"Kral Midas" başlıklı.
Minicik öyküsünü...

Tamamladı Tuğba.
Temel öğrenimini daha sonra.
Samsun'da.
Tam 17 yaşında...

Sonrasında.
Devam etti Tuğba Yükseköğrenimine.
Wisconsin Üniversitesi'nin.
Sanat Tarihi Bölümü'nde...

Sonunda erişti.
Mesleğine.
Bilkent Üniversitesi'nin.
Arkeoloji Bölümü'nde...

Amerika'ya döndü.
Boston Üniversitesi'nde.
Arkeoloji Bölümü'nde.
Kavuştu Doktora derecesine...

1993-2000 yılları arasında.
Ayanis, Elmalı, Bozburun.
Gâvur Kalesi ve Amorium.
Bilimsel kazılarında çalıştı...

Halen ODTÜ'de Tuğba.
Arkeoloji alanında.
7 yaşında başladığı yazılarına.
40 yaşında devam ediyor halâ...


Tuğba'nın Kral Midas yazısı ve fotoğrafları:
https://photos.google.com/share/AF1QipOVWWj7qy45jqsvycM-r7K23fb7DAZkdCnKUt2zDMpsSkxKUXShz231yrbIoF4tMg/photo/AF1QipMKR-uNuGKZ8U9T5VHW28H7lXQ6HE_-OR_0zeie?key=UkZQZ3FZZmM0ZlZBMU1WdHVJd0dLU04xNUZGX1Zn
.

ÖLÜDENİZ...

En tuzlu göllerinden birisi.
Dünyanın.
Ölüdeniz.
Ya da Lut Gölü dedikleri...

Ayrıcası.
En derin noktası.
Yeryüzü.
Coğrafyasının...

55 km uzunluğunda.
18 km genişliğinde.
Deniz seviyesinden 417 m aşağıda.
Ve de 377 m  derinlikte...

Burası bir bölümü.
Rift vadisi'nin.
Afrika ve Arabistan arasındaki.
Tektonik tabakanın...

Yağmur almayan bir yer.
Burası.
5 cm kadar metrekareye düşen..
Yıllık yağış ortalaması...

Bir tek su kaynağı.
Ulaşıyor.
Buraya.
O da Ürdün nehri...

Gölü boşaltan.
Bir dere, bir çay yok.
Kuraklık, sıcak ve buharlaşma ile.
Dönüşüyor burası tuzlu bir göle...

1.240 g/L.
Suyun yoğunluğu bu gölde.
Tuzluluk oranı.
% 34'lerde...

9 kat tuzlu.
Deniz suyundan.
Bu nedenle hiçbir canlı yaşayamıyor.
Bunun için de Ölüdeniz olarak anılıyor...

Buraya gittik.
Nisan başında.
Sıcak bir havada.
Göl'de yüzmeye...

Yüzmek yasak zaten.
Kollarınızı açıyorsunuz.
Gölün yüzeyinde öylesine.
Duruyorsunuz...

İnanılmaz tuzlu.
Göz yakıcı.
Yoğun, yağlı bir su.
Ölüdeniz'in sıvısı...

1.5-2 milyon turist geliyor.
Her yıl buraya.
Bu suyun mineralleriyle.
Sağlık bulmaya...


Ölüdeniz fotoğraflarım:
https://photos.google.com/share/AF1QipMwYsj-hKzgUZ_7tb0UsaDB49Ja3KByk_HncyoRR7SERisMbBGKMV4qqyOJkllZcA/photo/AF1QipMOHCHkfZy156alzwiLmAPkvRJiJYQdXhIgxKaU?key=aFRFRmZhcFlPdmtmVWpmbDBLZ2xuOU9TbW9fczV3&hl=tr
.