KSK SPOR TARİHİ MÜZESİ...

Bir kahraman Havacı.

Şehidimizden almıştır adını.
Fazıl Bey sokağı.

Bilenler bilir Karşıyaka'yı...

Önceleri bir Levantenler sokağıdır burası.
İtalyanların yaşadığı bu sokağın daha önceki adı.
"Tenis sokağı".
Nedeni de buradaki evlerin bahçesindeki Tenis Kortları... 

Günümüzde numaralandırmışlar bu sokağı.

Maalesef, 1738 Sokak olmuş buranın yeni adı.

Önceleri bu sokakta Karşıyaka Tenis kortları.

Ve KSK Spor Kulübü Lokali vardı...

Eski zamanlarda.

Birçok köşk bulunurdu burada. 

Günümüz Karşıyaka'sında.

Yalnızca bu köşk kalmıştır bu sokakta...

Disidoro Köşkü.

Olarak bilinirdi bu yapı.

Cumhuriyet öncesinde.

İzmir'de...

1920'li yıllarda.

Başlanmış Disidoro Köşk'ünün inşasına.
Karşıyaka'da.

Bir Belçikalı Mimarca...

Disidoro Köşkü.

Bir dönümlük bahçe içinde.

380 m2 kapalı alanıyla birlikte.

2.5 katlı eski bir köşktür İzmir'de...

Disidoro Köşkü.

Köklü.

Ve de önemli.

Bir Levanten İtalyan ailenin evi...

Disidoro'lar uzun yıllar yaşıyorlar burada.

Fazıl Bey sokağı'nda.

Ama 1970'li yıllarda.

Boşaltıp, dönüyorlar yurtlarına...

Akıp geçen zaman içinde.

Disidoro Köşkü.

Tenis kortlu bahçesiyle birlikte.

Dönüşüyor bir harabeye...

2001 senesinde.

Satılıyor bu Köşk.

Harap ve bitap bir biçimde.

Dr. Bülent Zeren'e...

Başlanıyor restorasyonuna.

2001 yılında.

Onarımı tamamlanıyor.

Bir yıl zarfında...

2002 senesinde.

Restorasyon kategorisinde.

Lâyık görülüyor birincilik ödülüne.

İzmir Belediyesi'nce...

Bu Köşk şimdilerde.

Köşkün yeni sahibine.

Bir Ortopedi ve Spor Hekimi'ne.

Bir Muayenehane.

Görevi yapmakta Dr. Bülent Zeren'e...

Onartmakla.

Köşkü İzmir'e yeniden kazandırmakla.

Muayenehane olarak kullanmakla.

Kalmamış Dr. Bülent Zeren bu binada...

Bir zamanlar buralarda.

KSK Lokali'nin olduğu bu sokakta.

Ve bu nostaljik  binada.

Bir Müze oluşturmuş bu arada...

Alt katı Muayenehane.

Üst katı ise bir özel Müze.

Bir Spor Müzesi.

Karşıyaka Spor Tarihi'nin evi...

KSK kurulmuş 1912 senesinde.

Yeşil-Kırmızı renkleriyle.
Karşıyaka Muaresei Bedeniye Kulübü ismiyle.

Karşıyaka'da bir zeytin ağacının gölgesinde.

Kadızade Lütfü Bey'ce...

Ayni takım 1916-17 senesinde.
Kadızade Zühtü Bey ile Filistin'de.
Esir kampı Seydibeşer'de.
Devam etmiş kırmızı-yeşil renklerle...

Geçen 100 yılı aşkın sürede.

Futbol'a, Basketbol'a, İzciliğe.

Voleybol'a, Tenis'e, Yelken'e, Atletizm'e.

Ait birçok belge bu Müzede sergilenmekte...

Karşıyaka Spor Kulübü'nün.

Saygın geçmişini ve tarihini.

Bilgilerini, sayısız belgelerini.

İsterim bu güzel Müze'de görmenizi...

KSK Müzesi Fotoğraflarım: 

https://photos.google.com/share/AF1QipN4zEEXVKBEO9ucw5x02pgjltSxqmguG3suCo1QkaIcAr8qprF9AQitqxeWrHwOEA/photo/AF1QipOvBp8tYV2_bka8zm0eCDas9HwVK2BjEnHr5QGM?key=MzVwcHl0R0hqUDI3azBWUFR4WnhOeEJIUE9hY2FR&hl=tr

.

84 YIL SONRA MAÇ YARIDA KALSA DA...

-Sakız Adası, 10 Mayıs 2014-

1930 senesinde.
Tam 84 yıl önce.
Maça başlanmış.
Oyun yarıda kalmıştı...

Yunanistan  takımı.
Lailapas ile.
Türk ekibi.
Karşıyaka arasındaki dostluk gösterisi...

Yağmur izin vermemiş.
Maç yarıda kesilmiş.
3. dakikada.
Mecburen tatil edilmişti...

84 yıl sonra çoluk, çocukla.
Genci, yaşlısı, kalabalık bir grupla.
Devamında bulunmak için bu maçta.
Toplandık Çeşme limanında...

Mayıs ayında.
Daha çıkmadan yola.
Çeşme'de kapalı bir hava.
Bir yağmur, bir fırtına ki hiç sorma...

Marşlarla, sloganlarla.
Doluştuk feribotlara.
Sakız'a doğru koyulduk yola.
Bu yağmurda maçı sonlandırmaya...

"Ertelenir bu maç bu yağmurda" diye.
Düşünüyorduk yine.
Dostluk umutları da kalacaktı bu durumda.
Gelecek sonbahara...

Sakız'a geldik.
Hava kapalı.
Ama yağmur biraz azaldı.
Sonrasında da hava açıldı...

Dağıldık Sakız'da.
Liman'da sokaklara.
Bahçelere, parklara.
Kafelere, restoranlara...

Sloganlar atılıyor.
Kadehler kaldırılıyor.
Dostluk şarkıları söyleniyor.
Ada tam bir şenlik yaşıyor...

Bir dağın yamacında.
Kurulu stada geldik ki sonunda.
Kale arkasından bakıldığında.
Çeşme tam karşında...

Stad hazırlanmış.
Türk ve Yunan bayrakları.
Adım başı asılmış.
Herkese bir çift bayrak hazırlanmış...

Takımlar çıktı sahaya.
Dostlukla yan yana.
Millî marşlar söylendi.
Tam bir saygıyla...

Orta sahada.
Kaldığı yerden 4. dakikada.
Hava atışıyla.
Tekrar başlandı maça...

Türk antrenör Yusuf Şimşek sahaya.
Çıktı Lailapas takım formasıyla.
İlk golü atmak da.
Kısmet oldu Lailapas'tan Hüseyin Mutlu'ya...

Gırgır, şamata ve marşlarla.
Devam ederken neşe, eğlenceyle bu maça.
"Dostluk her zaman kazanır" yazıyor.
Karşı duvardaki panoda...

Türkler çoğunlukta bu stad'da.
Yunanlılar ise kaldı azınlıkta.
Lailapas lehine yaptığımız tezahüratlarla.
Bitiyor ilk yarı 3-3'lük skorla...

Dostça oynanıyor karşılaşma.
En ufak bir sertlik yok bu maçta.
Sakatlanma olmadığı gibi.
Faul bile yok bu dostluk oyununda...

Dedelerinin anısına.
Gerçekten keyifli bir karşılaşma.
Atılan karşılıklı goller.
Ama ortada ne üzülen ve ne de sevinenler...

Karşılaşmanın 65. dakikasında.
Seyirciler giriyor sahaya.
Türk ve Yunan bayrakları dikiliyor.
Orta yuvarlağa...

Oyun güllük-gülistanlık iken.
Maç 5-5 berabere iken.
Hakem düdüğünü çalıyor.
Ve maçı tatil ediyor...

84 yıl sonra.
Maç yine yarıda kalıyor.
Kimse kaybetmiyor.
Ama dostluk kazanıyor...

Bu maçın devamı İzmir'de olacak.
Sonra inkitaları oynanacak.
Belki son penaltılara kalacak.
Ama bu maçlarda da hep dostluk kazanacak...


Lailapas-Karşıyaka maçı fotoğraflarım:
https://photos.google.com/share/AF1QipOb95J0unk1SdnXf7iW7OMa6iuFpSH_fkAQcjbK-_FSwdaPtG8po7AQELV__7ppww/photo/AF1QipPxSfQIqCjaa5RNh9SSw91TG2XFbYxt-TZSMjge?key=Ykl1M3pheElBTFpnWlVOQmJEeWZQRHNDdktqX2lB
.