Bir Cumhuriyet aydınıydı.
Babası da bir Cumhuriyet inkilâpcısı.
Nafi Atıf Kansu'ydu...
https://yucel-tanyeri.blogspot.com/2017/11/nafi-atuf-bey.html
Ceyhun Atuf bir Hekimdi.
Ayrıca bir Şairdi.
Çocuklar ve onların hastalıkları.
İlgi alanıydı....
Altındağ'da.
Turhal'da.
Ve Etimesgut'da yıllarca.
Uğraşmıştı hep Çocuk hastalıklarıyla...
Ali'lerin kızı Emine.
Yusuflar'ın Kadir'i.
Onun emmisinin Durdu'su, Döne'si.
Kızamıktan ölmüştü bir kış gecesi...
Tek tek saymıştı.
Yirmi üç çocuk ölmüştü.
Güllü Gülizar da ölmüştü.
Oğlanlar dal'dı, kızlar çiçek'ti...
Çocukların hastalanması.
Hele hele de ölmesi.
Onu çok üzerdi.
Bu hekimi, bu şairi...
Bir Köy Öğretmeninin.
Ölürken öğrencileri için.
Şefik Sınığ'ın son sözleriydi.
"Buraya getirin dünyanın bütün çiçeklerini".
Bunu duymuştu.
Ceyhun Atuf Kansu.
Çok duygulanmıştı.
Eline aldı, kalemi kağıdı...
Ve Şefik Sınığ'ın duygusuyla.
Şu dizeleri yazdı:
Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum
Bütün çiçeklerini getirin buraya,
Öğrencilerimi getirin, getirin buraya,
Kaya diplerinde açmış çiğdemlere benzer
Bütün köy çocuklarını getirin buraya,
Son bir ders vereceğim onlara,
Son şarkımı söyleyeceğim,
Getirin, getirin.. Ve sonra öleceğim.
Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,
Kır ve dağ çiçeklerini istiyorum,
Kaderleri bana benzeyen,
Yalnızlıkta açarlar, kimse bilmez onları
Geniş ovalarda kaybolur kokuları..
Yurdumun sevgili ve adsız çiçekleri
Hepinizi, hepinizi istiyorum, gelin görün beni,
Toprağı nasıl örterseniz öylece örtün beni.
Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,
Afyon ovasında açan haşhaş çiçeklerini
Bacımın suladığı fesleğenleri,
Köy çiçeklerinin hepsini, hepsini,
Avluların pembe entarili hatmisini,
Çoban yastığını, peygamber çiçeğini de unutmayın,
Aman Isparta güllerini de unutmayın
Hepsini, hepsini bir anda koklamak istiyorum.
Getirin, dünyanın bütün çiçeklerini istiyorum.
Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,
Ben köy öğretmeniyim, bir bahçıvanım,
Ben bir bahçe suluyordum, gönlümden,
Kimse bilmez, kimse anlamaz dilimden,
Ne güller fışkırır çilelerimden,
Kandır, hayattır, emektir benim güllerim,
Korkmadım, korkmuyorum ölümden,
Siz çiçek getirin yalnız, çiçek getirin.
Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,
Baharda Polatlı kırlarında açan,
Güz geldi mi Kopdağı'na göçen,
Yörükler yaylasında Toroslar'da eğleşen,
Muş ovasından, Ağrı eteğinden,
Gücenmesin bütün yurt bahçelerinden
Çiçek getirin, çiçek getirin, örtün beni,
Eğin türkülerinin içine gömün beni.
Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,
En güzellerini saymadım çiçeklerin,
Çocukları, öğrencileri istiyorum.
Yalnız ve çileli hayatımın çiçeklerini,
Köy okullarında açan, gizli ve sessiz,
O bakımsız, ama kokusu eşsiz çiçek.
Kimse bilmeyecek, seni beni kimse bilmeyecek,
Seni beni yalnızlık örtecek, yalnızlık örtecek.
Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,
Ben mezarsız yaşamayı diliyorum,
Ölmemek istiyorum, yaşamak istiyorum,
Yetiştirdiğim bahçe yarıda kalmasın,
Tarumar olmasın istiyorum, perişan olmasın,
Beni bilse bilse çiçekler bilir, dostlarım,
Niçin yaşadığımı ben onlara söyledim,
Çiçeklerde açar benim gizli arzularım.
Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,
Okulun duvarı çöktü altında kaldım,
Ama ben dünya üstündeyim, toprakta,
Yaz kış bir şey söyleyen toprakta,
Çile çektim, yalnız kaldım, ama yaşadım,
Yurdumun çiçeklenmesi için daima yaşadım,
Bilir bunu bahçeler, kayalar, köyler bilir.
Şimdi sustum, örtün beni, yatırın buraya,
Dünyanın bütün çiçeklerini getirin buraya...
İşte bu dizelerin şairi.
Ve onun Portrelerinden oluşan bir Sergi.
Doğumunun 100. yılında.
Bugün açıldı Ankara'da.
Çankaya Çağdaş Sanatlar'da...
Ceyhun Atuf Kansu Sergisinden fotoğraflar:
https://photos.google.com/share/AF1QipPpTB96KR_gWz8a1DAZTrcabWHtjqICHVMIAvNI_1ILBSQxqD5OG1iNN_8ny9z5RA/photo/AF1QipP6Esb4KU_E2Sgrul-sPKwsrFU5A2TULqdWdy7f?key=anBMS0dFbF9rSkZGRWI2Nk50XzFWRUJNQ2RUQjN3
.
